«جنبش زنان بهسوی آزادی» در بیانیهای به مناسبت سالروز سقوط جمهوری اسلامی افغانستان، ۱۵ اگست را «یادآور یکی از تلخترین روزهای تاریخ معاصر کشور» خوانده و تأکید کرده است که با تسلط طالبان، «ترس، تبعیض و تاریکی» بر سرنوشت میلیونها شهروند افغانستان سایه افکنده است.
در این بیانیه آمده است که طی چهار سال گذشته، افغانستان شاهد «نقض گسترده، سیستماتیک و پیوسته حقوق بشر» بوده و زنان، اقلیتهای قومی و مذهبی، فعالان مدنی، خبرنگاران و نسل جوان یا به سکوت وادار شدهاند یا با زندان، تبعید و مرگ روبهرو گشتهاند.
به گفته جنبش، زنان افغانستان بهطور نظاممند از آموزش، کار، سفر، هنر، ورزش و حضور در اجتماع محروم شدهاند و امروز این کشور تنها نقطه جهان است که در آن دختران بالاتر از صنف ششم اجازه تحصیل ندارند؛ وضعیتی که مصداق آشکار «تبعیض جنسیتی سازمانیافته» است.
این بیانیه همچنین به وضعیت اقلیتها، بهویژه هزارهها و پیروان مذهب تشیع، پرداخته و آنها را قربانی «حملههای هدفمند، کوچهای اجباری، مصادره املاک و تبعیض سیستماتیک» دانسته است.
جنبش زنان بهسوی آزادی تأکید کرده که هیچیک از دهها حمله مرگبار علیه مراکز آموزشی، مذهبی و فرهنگی این اقلیتها مورد تحقیق یا پیگیری قرار نگرفته است.
در بخش دیگری از بیانیه، فقر گسترده، مالیاتهای سنگین و محدودیتهای اجتماعی از جمله عواملی توصیف شده که زندگی را برای مردم افغانستان «به جهنمی بیپایان» بدل کرده است.
این جنبش با انتقاد از «سکوت و بیتوجهی جامعه جهانی» نسبت به وضعیت افغانستان، خواستار تغییر فوری سیاستها در قبال طالبان، اعمال فشار سیاسی و دیپلماتیک برای احترام به حقوق بشر و آزادیهای اساسی، و ایجاد یک روند سیاسی فراگیر برای تشکیل دولت مشروع و منتخب شده است.
همچنین این بیانیه بر لزوم تحقیق بینالمللی درباره «جنایات علیه هزارهها و شیعیان»، حمایت مؤثر از فعالان و خبرنگاران در معرض خطر، و محرومسازی طالبان از هرگونه بهرسمیتشناسی بینالمللی تأکید کرده است.
