شماری از دامداران در بادغیس میگویند برای جلوگیری از مرگومیر مواشیشان، ناچارند علفچر را با قیمتهای بالا از باشندگان بومی خریداری کنند. آنان هشدار میدهند که خشکسالی گسترده دشتهای این ولایت، مالداری را در آستانه نابودی قرار داده است.
در بخشی از حومه ولسوالی آبکمری بادغیس، مالداران مواشی خود را برای چرا آوردهاند. آنها میگویند زمینهای علفچر را به بهای گزاف خریداری میکنند، اما باز هم دامهایشان با کمبود علف و گرسنگی روبهرو هستند.
محمد علم، یکی از مالداران، میگوید: «به مالداری هیچ لذتی نمانده. مواشی ما مریض میشوند و ما توان درمانشان را نداریم. در دشتها علف وجود ندارد. این قطعه زمین را به پنج هزار افغانی خریدیم، اما همان هم تمام شد. حالا مجبوریم دوباره به دشت برویم. در این سالها مالداری هیچ طعم و معنایی ندارد.»
شماری از مالداران میگویند دامهایشان به دلیل بیماری میمیرند و آنان توانایی مالی برای درمان ندارند.
بسمالله، یک مالدار دیگر، میگوید: «ما آب و علف را به سختی خریداری میکنیم، اما گوسفندان مریض میشوند. نه توان درمان داریم و نه راه دیگری، همه میمیرند.»
این در حالی است که باشندگان بادغیس یادآور میشوند این ولایت در گذشته یکی از مراکز اصلی پرورش و نگهداری مواشی در افغانستان بود و هر سال هزاران رأس دام در دامنههای کوههای آن چرا میکردند.
