همزمان با نزدیک شدن چهارمین سالگرد حاکمیت طالبان بر افغانستان، شماری از زنان بازمانده از تحصیل و آموزش در ولایت بامیان میگویند این چهار سال برای آنان پر از رنج و چالش بوده است.
ساجده غفاری، دختری از بامیان که پس از محروم شدن از ادامه آموزش، کارگاه تولید لباسهای سنتی را راهاندازی کرده تا ۲۵ زن و دختر بازمانده از آموزش را به کار و جامعه وصل کند.
این کارگاه، هرچند مرهم زخمهای عمیق نیست، اما میگوید بهانهای شده است تا از تحرک باز نمانند.
ساجده غفاری، بازمانده از آموزش میگوید: «کارگاه خیاطی دارم با ۲۵ کارگر زن و دختر. قبلاً اوضاع بهتر بود، اما امسال با مشکلات اقتصادی شدید روبهرو هستیم.»
زنانی که امروز در کنار ساجده کار میکنند، هرکدام داستانی پر از رنج و انتظار دارند. از محروم شدن از آموزش، تا به مبتلا شدن به بیماری های جسمی و روانی.
بهاره ناصری، بازمانده از آموزش افزود: «ما دختران کلا با هزاران آرزو به مکتب رفتیم، میخواستیم که هم برای خود و هم برای جامعه مصدر خدمت شویم اما مکتبها را بسته کردند من صنف ۱۱ بودم و دو سال هم آمادگی کانکور گرفته بودم.»
فاطمه محمدی، بازمانده از آموزش گفت: «قبلا دروازههای مکتبها باز بود و هرکس میتوانست علم و دانش کسب کند، اما حالا که مکتبها را بسته کردند و ما از آرزوهای خود بازماندهایم. هر دختری میخواهد که به اهداف مشروع خود برسد امیدواریم که دروازه های مکتبها هرچه زودتر باز شوند.»
چهار سال گذشته برای زنان افغانستان سالهایی پر از محرومیت و محدودیت بوده است؛ ممنوعیت تحصیل، ممنوعیت کار و حضور در جامعه و سرکوب هر فرصتی برای آزادی و رشد.
زنان میگویند که در این سالها رنجهای فراوانی را تحمل کردهاند، اما برای رسیدن به روزهای بهتر دست از مبارزه عدالت خواهانه نکشیدهاند.
