شماری از باشندگان ولایت بادغیس در غرب افغانستان میگویند که همزمان با کاهش چشمگیر کمکهای غذایی و گسترش بیکاری، وضعیت معیشتی آنان بهگونه قابل توجهی وخیمتر شده است.
این باشندگان میگویند که از حدود دو سال به اینسو، کمکهای «برنامه جهانی غذا» در بسیاری از مناطق، از جمله ولسوالی بالامرغاب، یا بهطور کامل قطع شده یا بهشدت کاهش یافته است.
قمری، زن ۷۰ سالهای که سرپرستی پنج کودک خردسال را در ولسوالی بالامرغاب بر عهده دارد، میگوید نان خشک تنها غذایی است که او و نواسههایش به آن دسترسی دارند.
او گفت: «بهخدا قسم نه برنج دارم، نه آرد و نه مواد سوخت. این کودکان یتیمهای من هستند و همه مسئولیتشان با من است.»
به گفته او، در دو سال گذشته هیچ نوع کمک خوراکی دریافت نکرده و علاوه بر کمبود غذا، با مشکلات جدی در دسترسی به خدمات درمانی نیز روبهرو است.
در همین حال، برخی از بزرگان محلی در بالامرغاب نیز تأیید میکنند که کمکهای نهادهای بینالمللی در این منطقه بهگونه گسترده متوقف شده است. آنان میگویند فقر و تنگدستی باعث شده سفرههای بسیاری از خانوادهها کوچکتر شود.
عبدالله، یکی از باشندگان بادغیس، میگوید: «هیچ کمکی به ما نمیشود. اگر کسی خیرات بدهد، همان است، در غیر آن هیچ حمایتی وجود ندارد.»
منابع محلی در ولایتهای غربی افغانستان میگویند که کاهش کمکهای غذایی از حدود دو سال پیش و همزمان با قطع بخش عمده حمایتهای ایالات متحده آغاز شده و این روند بر مناطق آسیبپذیر تأثیر جدی گذاشته است.
به گفته این منابع، کاهش فعالیتهای برنامه جهانی غذا و صندوق کودکان ملل متحد (یونیسف) باعث افزایش موارد سوءتغذیه، بهویژه در میان کودکان، شده است.
محمد داوود، از دیگر ساکنان بادغیس، میگوید: «در زمان جمهوریت کمکها زیاد بود، اما حالا هیچ کمکی نمیشود، در حالی که وضعیت زندگی ما بسیار خرابتر شده است.»
سازمان ملل متحد پیشتر گفته که حدود ۲۲ میلیون تن در افغانستان به کمکهای بشردوستانه نیاز دارند و میلیونها تن، عمدتاً زنان و کودکان، با خطر گرسنگی شدید روبهرو هستند.
