دفتر هماهنگی امور بشردوستانه ملل متحد میگوید که نزدیک به هشت ماه پس از وقوع یک زلزله شدید در کنر که جان بیش از ۲۱۵۰ تن را گرفت، صدها هزار تن همچنان به کمک فوری نیاز دارند.
در این زلزله نزدیک به نیم میلیون تن را در ولایتهای کنر و ننگرهار تحت تأثیر قرار گرفت و به گفته اوچا، بیش از ۲۲۱ هزار تن همچنان به کمکهای بشردوستانه نیاز دارند.
بر بنیاد گزارش اوچا، با وجود واکنش اضطراری سریع که بیش از ۳۰۰ هزار تن را با مواد غذایی، آب، خدمات درمانی و سرپناه تحت پوشش قرار داد، روند بهبود بهطور محسوسی کند شده است. برای بسیاری از خانوادهها، بحران از مرحله بقا به مبارزهای طولانی برای بازسازی زندگی تبدیل شده است.
به گفته این نهاد، حدود ۷۶۰۰ خانواده همچنان در سرپناههای موقت در محلهای اسکان آوارگان زندگی میکنند؛ جایی که چادرهای نازک محافظت اندکی در برابر شرایط سخت آبوهوایی فراهم میکنند. آنچه قرار بود راهحلی کوتاهمدت باشد، اکنون به وضعیتی طولانیمدت تبدیل شده است.
در گزارش اوچا، زنی در کنر که همسرش را از دست داده، میگوید: «من بیوه هستم و فقط همین یک چادر را دارم.» او از قرار گرفتن فرزندان خردسالش در معرض سرما خبر میدهد. یکی دیگر از باشندگان محل گفته خانوادهاش همچنان بین خانه آسیبدیده و یک چادر در رفتوآمد است. او میگوید: «با وجود گذشت چند ماه، هنوز در همان وضعیت هستیم.»
اوچا میگوید تخریب خانهها همچنان اصلیترین مانع در مسیر بهبود است. هزاران خانه هنوز بازسازی نشدهاند و بسیاری از خانوادهها توان مالی، مصالح یا پشتیبانی فنی لازم برای آغاز بازسازی را ندارند. مقامهای امدادی هشدار دادهاند که کمبود منابع مالی، گسترش برنامههای اسکان و خروج مردم از وضعیت آوارگی را محدود کرده است.
دسترسی به خدمات اولیه نیز نابرابر است. اوچا میگوید بسیاری از کودکان همچنان به فضای امن آموزشی دسترسی ندارند و کمبود منابع و آسیب به مکتبها، روند آموزش را مختل کرده است. دسترسی به آب سالم و خدمات بهداشتی نیز نامنظم است و خطرات بهداشتی را افزایش میدهد. به گفته این نهاد، تیمهای درمانی سیار دامنه فعالیت خود را گسترش دادهاند، اما بهویژه در مناطق دورافتاده و کوهستانی، همچنان شکافهای قابلتوجهی وجود دارد.
این چالشها حتی در نزدیکی پایتخت نیز دیده میشود. در ولسوالی فرزه در ولایت کابل، یک مرکز صحی کوچک بهعنوان منبع اصلی خدمات درمانی برای مناطق اطراف عمل میکند. به گفته اوچا، کارکنان این مرکز روزانه به بیش از ۱۰۰ بیمار، که بیشتر آنها زنان و کودکان هستند، خدمات ارائه میدهند.
به گفته اوچا، بیماران اغلب ساعتها پیادهروی میکنند تا به این مرکز برسند، از جمله زنان بارداری که به دلیل خستگی ناچار به توقفهای مکرر میشوند.
این زلزله در بستر یک بحران گستردهتر انسانی رخ داده است. به گفته اوچا، افغانستان در سال ۲۰۲۵ با بحرانهای همزمانی از جمله خشکسالی، آوارگی و مشکلات اقتصادی روبهرو بوده و حدود ۲۲.۹ میلیون تن در سراسر کشور به کمکهای بشردوستانه نیاز داشتهاند.
به گفته این نهاد، «صندوق بشردوستانه افغانستان» در سال ۲۰۲۵ حدود ۷۳.۵ میلیون دالر اختصاص داده که به ارائه کمک به حدود ۳.۵ میلیون تن در بخشهایی مانند بهداشت، امنیت غذایی، آب، سرپناه و حفاظت انجامیده است. همچنین تلاشهای مشترک تأمین مالی بیش از شش میلیون تن را پوشش داده و ۱۴.۳ میلیون دالر کمک نقدی به خانوادهها برای تأمین نیازهای فوری اختصاص یافته است.
با این حال، نیازهای بشردوستانه همچنان از منابع موجود فراتر است و این امر باعث شده سازمانهای امدادی ناچار به اولویتبندی شدیدترین موارد شوند و شکافهای قابلتوجهی در روند بازسازی باقی بماند.
