آنتونیو گوترش، دبیرکل ملل متحد، وضعیت افغانستان را «یک معضل روزانه» توصیف کرده و گفته است که هنوز روشن نیست آیا باید تعامل با طالبان را تنها در برخی حوزهها ادامه داد یا خیر.
او در نشست خبری گفته، ملل متحد هنوز به این نتیجه نرسیده که قطع تعامل با طالبان، گزینه بهتری باشد.
آقای گوترش تأکید کرده که در برخی حوزهها، از جمله در ارتباط با بخش خصوصی، این تعامل به نتایج مثبتی مانند فراهم شدن امکان کار زنان در چندین بخش افغانستان انجامیده است؛ اما در عین حال، دبیرکل ملل متحد از ادامه محدودیتها ابراز ناامیدی کرد و گفت کارکنان زن ملل متحد اجازه حضور در دفاتر مرکزی را ندارند.
آنتونیو گوترش، دبیرکل ملل متحد گفت: «ما عمیقاً ناامید هستیم از اینکه هنوز کارکنان زن ما اجازه ندارند به دفتر مرکزی ما بروند.آنها میتوانند در میدان کار کنند، اما نه در مقر اصلی که این غیرقابل قبول است و همچنان دختران به آموزش متوسطه معیاری و بالاتر دسترسی ندارند. بنابراین این واقعاً یک معضل است. تا کنون به این نتیجه نرسیدهایم که قطع تعامل گزینه بهتری باشد.»
در عین حال، گوردون براون، فرستاده ویژه ملل متحد در امور آموزش جهانی و نخستوزیر پیشین بریتانیا، هشدار داده است که سرکوب نظاممند زنان و دختران در افغانستان وارد مرحلهای خطرناک شده و تأکید کرده است که سیاست نرمش با طالبان تاکنون هیچ نتیجهای در پی نداشته است.
آقای براون در مقالهای در روزنامه گاردین نوشته است که افزایش محدودیتها در برابر زنان محاسبات اشتباه و خطاهای دولتهای خارجی را آشکار کرده؛ دولتهایی که با وجود تشدید سرکوب زنان از سوی طالبان، اخیراً در پی بازسازی روابط دیپلماتیک با آنان بودهاند.
گوردون براون، فرستاده ویژه ملل متحد در امور آموزش جهانی افزوده است: «این وضعیت تکاندهنده همچنین محاسبات اشتباه و خطاهای دولتهای خارجی را آشکار میکند؛ دولتهایی که با وجود تشدید سرکوب زنان از سوی رژیم، اخیراً در پی بازسازی روابط دیپلماتیک با طالبان بودهاند.»
او همچنان افزوده که طالبان تنها حاکمیتی در جهان هستند که دختران را از آموزش متوسطه محروم کرده و با صدور دستورهای تازه، زنان را از هرگونه تماس با مکتبها و فعالیتهای آموزشی منع کرده است.
او این اقدامات را «آپارتاید جنسیتی» توصیف کرده و نسبت به پیامدهای جدی سیاسی، اجتماعی و اقتصادی آن هشدار داده است.
در همین حال برخی از زنان و دختران محروم از کار و تحصیل میگویند که محدودیتهای ادامهدار نه تنها زندگی خودشان، بلکه آینده کل جامعه را تهدید میکند.
یک شهروند کشور گفت: «محروم کردن دختران از آموزش نه تنها ظلم بزرگی به آنهاست بلکه ضربه محکم و مستقیم به جامعه و کشور است. آینده روشن و برابر تنها زمانی ممکن است که همه، به ویژه دخران افغانستان، فرصت یادگیری داشته باشند. خواست ما از جامعه جهانی این است که همراه زنان و دختران افغانستان باشند.»
نازیه، شهروند کشور میگوید: «زنان افغانستان در شرایط بحرانی ناگوار بهسر میبرند. پس از بازگشت طالبان به قدرت حقوق اساسی آنان به شدت محدود شده است، حق تحصیل، کار و حتی آزادیهای اجتماعی از آنان سلب شده است و بسیاری از زنان مجبور به زندگی در سایه ترس و ناامنی هستند. این وضعیت نه تنها آینده زنان بلکه آینده کل جامعه افغانستان را تحت تاثیر قرار میدهد.»
طالبان پس از بازگشت به قدرت، درهای مکتبهای متوسطه و لیسه را به روی دختران بستند و آنها را از تحصیل در دانشگاهها و کار محروم کردند. فعالان حقوقبشر میگویند این اقدامات نقض آشکار حقوق بشر و نمونهای از «آپارتاید جنسیتی» است و جهان باید این تبعیض نظاممند را در افغانستان به رسمیت بشناسد.
