برخی از جوانان در ولایت بادغیس میگویند که در داخل کشور برای آنان هیچگونه زمینه کار فراهم نیست و توان تأمین هزینههای زندگی خود و خانوادههایشان را ندارند.
این جوانان تأکید میورزند که تنها راه دستیافتن به «لقمه نانی» برایشان، مهاجرت به ایران است.
اما ویزه ایران در بازار سیاه در کشور تا حدود یکصد هزار افغانی به فروش میرسد؛ رقمی که بیشتر آنان توان پرداخت آن را ندارند.
امانالله، پدر چهار کودک خردسال، میگوید شش ماه پیش از ایران اخراج شده و اکنون در ولایت بادغیس نیز هیچ فرصت کاری برایش وجود ندارد. او میافزاید که بارها برای دریافت ویزه ایران تلاش کرده، اما موفق نشده است. این جوان بادغیسی میگوید برای رهایی از بیکاری، ناگزیر است بهگونه قاچاقی راهی ایران شود.
امانالله، باشنده بادغیس، میگوید: «شش ماه پیش از ایران اخراج شدم، حالا اینجا چیزی برای خوردن نداریم؛ کار نیست و ویزه هم صادر نمیشود. مجبور هستیم قاچاقی برویم، که آنهم خیلی سخت است.»
حسامالدین، یکی دیگر از باشندگان بادغیس، ایران را مکان مناسبی برای کاریابی و تأمین معیشت میداند، اما میگوید توان پرداخت هزینه گزاف ویزه را ندارد.
حسامالدین، باشنده بادغیس، میگوید: «ویزه ایران به یک لک افغانی رسیده است. اگر من یک لک میداشتم، همینجا داخل شهر برای خودم کاری جور میکردم؛ یا دکانداری میکردم و یا هم یک سهچرخ میخریدم.»
شماری دیگر از باشندگان بادغیس نیز میگویند که زیر فشار شدید اقتصادی قرار دارند و توان تأمین هزینههای زندگیشان را از دست دادهاند.
عبدالحمید، باشنده بادغیس، میگوید: «شنیدهام قیمت ویزه خیلی بالا رفته است. ما نان برای خوردن نداریم، چطور پول ویزه بدهیم؟ اما اگر ویزه باز شود، خوب است؛ مردم میتوانند برای خانوادههایشان لقمه نانی پیدا کنند.»
مهاجرت به ایران در دهههای گذشته، همواره یکی از گزینههای اصلی هزاران تن از شهروندان افغانستان برای یافتن کار بوده است. افرادی که ایران را برای مهاجرت کاری انتخاب میکنند، میگویند در افغانستان برای آنان هیچ فرصت کاری پایدار و قابل اتکا وجود ندارد.
