شماری از باشندگان ولایت زابل میگویند که به خدمات درمانی ابتدایی دسترسی کافی ندارند و نبود مراکز فعال صحی، جان بیماران، بهویژه کودکان را با تهدید جدی روبهرو کرده است.
باشندگان این ولایت تأکید میکنند که به دلیل نبود امکانات و دارو، بیمارانشان بهموقع درمان نمیشوند و بسیاری خانوادهها توان مراجعه به مراکز درمانی دوردست یا خرید دارو را ندارند.
به گفته آنان، فقر گسترده و کاهش کمکهای خارجی وضعیت صحی را در زابل بحرانیتر ساخته است.
ثمرگل، باشنده زابل، بیش از یک سال میشود که به دلیل شدت بیماری توان کار کردن را از دست داده و نیاز جدی به درمان و مراقبت دارد. همسر او، شاهده، میگوید که نه توان مالی درمان شوهرش را دارد و نه میتواند نیازهای ابتدایی کودکانش را بهگونه منظم تأمین کند.
شاهده، باشنده زابل، میگوید: «شوهر من هم فلج است و توان راه رفتن را ندارد، شرایط اقتصادی ما هم خیلی خراب است و به بسیار سختی لقمه نانی را به دست میآورم. من پشمریسی میکنم تا مخارج خود را به دست بیاورم، اما باز هم با گرسنگی و تشنگی زندگی ما به پیش میرود.»
در همین حال، شماری از باشندگان ولسوالی خاکافغان زابل میگویند که مراکز درمانی فعال در این ولسوالی خدمات لازم را ارائه نمیکنند و دسترسی به دارو بسیار محدود است. آنان میگویند مراجعه به مراکز صحی همواره نتیجهای در پی ندارد.
اقلیما، باشنده زابل، میگوید:
«به مراکز درمانی مراجعه میکنیم، گاهی برای ما یک پاکت تابلت میدهند و گاهی هم نمیدهند. کودکان ما هم مریض هستند، ما نمیدانیم که چی کنیم.»
برخی دیگر از باشندگان زابل میگویند که نبود خدمات درمانی، مستقیماً جان کودکانشان را گرفته است. آنان میگویند که حتی برای تهیه سادهترین داروها پولی در اختیار ندارند.
نازو، باشنده زابل، با اندوه میگوید:
«طفلک چهارماهه من به روی دستانم جان داد. به خدا اگر من توان خریداری یک پاکت تابلت را میداشتم، فرزند دیگر من نیز چند ماه پیش جان نمیداد. زندگی ما با همین پشمریسی به پیش میرود و هیچ چیزی ما نداریم.»
منابع محلی در زابل میگویند که پس از کاهش کمکهای خارجی به افغانستان، صدها مرکز بهداشتی دایمی و موقت در این ولایت که از سوی مؤسسات خارجی حمایت میشدند، یا بهطور کامل بسته شدهاند و یا هم فعالیتهایشان بهشدت محدود شده است؛ وضعیتی که به گفته باشندگان، دسترسی به خدمات صحی را بیش از پیش دشوار ساخته و فشار سنگینی بر خانوادههای فقیر وارد کرده است.
