شماری از باشندگان شهر فیروزکوه، مرکز ولایت غور، میگویند به خدمات بهداشتی مورد نیاز دسترسی ندارند. آنان تاکید میکنند که شمار مرکزهای درمانی رایگان در این شهر اندک است و به نیازمندیهای مردم رسیدگی کرده نمیتوانند.
از سوی هم برخی از باشندگان ولایت غور خواهان توجه موسسات بهداشتی به بخش صحت در این ولایت هستند.
گلدسته در حومه شهر فیروز کوه، مرکز ولایت غور، زندگی میکند. او میگوید مرکزهای فعال بهداشتی در این شهر خدمات درست و قابل قبول برای باشندگان فیروزکوه ارائه نمیکنند. به گفته گلدسته، برای بیماران بیبضاعت کمک بسنده درمانی صورت نمیگیرد.
این باشنده غور میگوید: «حرفم این است که پسرم مریض است، وقتی نزد داکتر در کلینیکهای دولتی میبریم میگویند که ما هیچ نوع دوا برایش فراهم کرده نمیتوانیم و شما باید از دواخانههای خصوصی برایش دوا تهیه کنید، ما هم بیبضاعت هستیم و پولی به خاطر خرید دوا نداریم.»
از سوی هم، برخی از ساکنان شهر فیروزکوه میگویند که با قطع کمکهای خارجی، حمایتهای نهادهای مددرسان از مرکزهای درمانی برداشته شده است و این مرکزها اکنون توانایی ارائه خدمات پزشکی و توزیع دارو برای بیماران را ندارند. این باشندگان، توجه نهادهای ارائه خدمات بهداشتی بشردوستانه را به ولایت غور مهم و حیاتی میدانند.
عبدالحکیم، باشنده ولایت غور، میگوید: «مشکل در اینجا است که تعداد مریضان در شهر فیروزکوه بسیار زیاد است اما تعداد کارمندان صحی کم است و نمیتوانند به مردم رسیدگی کنند و بنابر این شکایتهای مردم بلند میشود، راه کار این است که موسسات سازمان ملل به وضعیت مردم توجه کنند، چون مردم به پزشک نیاز دارند.»
در همین حال شماری از بیماران در ولایت غور میگویند مرکزهای درمانی دولتی توزیع داروی رایگان را متوقف کردهاند.
انیسه، باشنده ولایت غور، میگوید: «به من گفتند که تو باید عملیات شوی، ما ترا عملیات میکنیم اما مصارف را باید خودت پرداخت کنی، من هم که هیچ پولی نداشتم و از عملیات منصرف شدم.»
به دنبال قطع کمکهای بشری ایالات متحده به افغانستان، صدها مرکز درمانی در سراسر کشور بسته شدهاند، آنچه که به گفته ملل متحد سبب شد تا میلیونها تن، بهویژه زنان و کودکان از دسترسی به خدمات درمانی و دارو محروم شوند.
