شماری از باشندگان شهر فیروزکوه، مرکز غور، میگویند به خدمات بهداشتی مورد نیاز دسترسی ندارند و شمار مرکزهای درمانی رایگان در این شهر اندک است. آنان میگویند که این مرکزها به نیازمندیهای مردم رسیدگی نمیتوانند.
گلدسته در حومه شهر فیروز کوه زندگی میکند. او میگوید مرکزهای فعال بهداشتی در این شهر خدمات درست و پذیرفیتنی برای باشندگان فیروزکوه ارائه نمیکنند.
به گفته او، برای بیماران بی بضاعت کمک بسنده درمانی صورت نمیگیرد.
او میگوید: «حرفم اینست که پسرم مریض است، وقتی نزد داکتر در کلینیک های دولتی میبریم میگویند که ما هیچ نوع دوا برایش فراهم کرده نمیتوانیم و شما باید از دواخانه های خصوصی برایش دوا تهیه کنید، ما هم بی بضاعت هستیم و پولی جهت خرید دوا نداریم.»
برخی از باشندگان فیروزکوه میگویند که با قطع کمکهای خارجی حمایتهای نهادهای مددرسان از مرکزهای درمانی برداشته شده است و این مرکزها اکنون توانایی ارائه خدمات پزشکی و توزیع دارو برای بیماران را ندارند.
آنان توجه نهادهای ارایه خدمات بهداشتی بشردوستانه را به ولایت غور مهم و حیاتی میدانند.
عبدالحکیم، باشنده فیروزکوه، میگوید: «مشکل در اینجاست که تعداد مریضان در شهر فیروز کوه بسیار زیاد است اما تعداد کارمندان صحی کم است و نمیتوانند به مردم رسیدگی کنند وبنا بر این شکایت های مردم بلند میشود، راه کار اینست که موسسات سازمان ملل به وضعیت مردم توجه کنند، چون مردم به پزشک نیاز دارند.»
در همین حال، بیماران در ولایت غور میگویند مرکزهای درمانی دولتی توزیع داروی رایگان را متوقف کردهاند.
انیسه، باشنده غور، میگوید: «به من گفتند که توباید عملیات شوی، ما تو را عملیات میکنیم اما مصارف را باید خودت پرداخت کنی، من هم که هیچ پولی نداشتم و از عملیات منصرف شدم.»
به دنبال قطع کمکهای بشری ایالات متحده به افغانستان، صدها مرکز درمانی در سراسر کشور بسته شدند. ملل متحد گفته است که این موضوع سبب شد تا میلیونها تن، بهویژه کودکان، از دسترسی به خدمات درمانی و دارو محروم شوند.
