در ولایت بامیان، شماری از دخترانی که از رفتن به مکتب باز ماندهاند، میگویند از روی ناگزیری در کارگاههای تولید لباسهای زنانه کار میکنند.
در یکی از این کارگاهها بیش از ۲۵ دختر بازمانده از مکتب مصروف کار هستند؛ دخترانی که آرزوهای بزرگی در سر داشتند، اما اکنون روزگار سرنوشتشان را با پارچه، تار و سوزن گره زده است.
ساجده، یکی از باشندگان بامیان، میگوید: «من اصلاً نمیخواستم که به خیاطی بیایم، اما از روی مجبوریت اینجا آمدم. من صنف دهم مکتب بودم، مکاتب بسته شد. امیدوارم که مکاتب باز شود و ما به درسهای خود ادامه بدهیم.»
این دختران که از صبح تا شام در این محل سرگرم کار هستند، میگویند وضعیت دشوار زندگی پایشان را به این شغل کشانده و ممنوعیت آموزش از سوی طالبان هیچ آینده روشنی برایشان باقی نگذاشته است.
رعنا، یکی دیگر از باشندگان بامیان، گفته است: «صنف هفتم مکتب بودم که طالبان حکومت را گرفتند. حالا چهار سال میشود که از رفتن به مکتب باز ماندهام. من از دولت میخواهم که دروازههای مکاتب را باز کنند تا ما بتوانیم به درسهای خود ادامه دهیم.»
در این کارگاه، نیمی از دختران سرگرم تولید لباسهای زنان، از جمله لباسهای مجلسی، هستند و شماری دیگر لباسهای دوختهشده را به بازار میبرند و به فروش میرسانند.
بهاره، یکی دیگر از این دختران، افزود: «یکی از آرزوهای ما این بوده که کاش مکاتب باز شود و ما بتوانیم به مکتب برویم. من هیچوقت نمیخواستم شغل فروشندگی را انتخاب کنم، اما حالا از روی مجبوریت این کار را پذیرفتم.»
در چهار سال حاکمیت طالبان، میلیونها دختر از آموزش و تحصیل محروم شدهاند. برخی آموزش بدیل را در پیش گرفتهاند و برخی به مشاغل مختلف روی آوردهاند، اما بسیاری دیگر با آرزوهای خود در چهاردیواری خانه محصور ماندهاند. با وجود درخواستهای پیدرپی دختران، زنان و جامعه جهانی، طالبان هنوز از ممنوعیت آموزش برای زنان و دختران عقبنشینی نکردهاند.
