شماری از مهاجران اخراجشده از پاکستان میگویند با گذشت بیش از یک سال از بازگشتشان به کشور، تااکنون هیچگونه کمک حیاتی دریافت نکردهاند.
محمد آصف که ۱۴ ماه پیش از پاکستان به افغانستان بازگردانده شد اکنون در گوشهای از ولسوالی بهسود ولایت ننگرهار، که با بیماری دستوپنجه نرم میکند، میگوید برای تأمین لقمه نانی برای فرزندانش، گاهی ناچار میشود وسایل خانهاش را بفروشد و گاهی حتا از تهیه نان روزانه نیز باز میماند.
او میگوید: «یک موتر لوازم داشتم، اما وقتی آمدم، همه وسایل خانهام را فروختم؛ چپرکت، بستر و دیگر لوازم را. از پول آن یک خیمه خریدم و مقداری هم برای خوراک و مصارف دیگر مصرف شد تا مدت سپری شد. در این یک ماه در خانهام حتی نان پیدا نمیشود. همسایهها کمکم میکنند؛ گاهی چیزی از خانه را میفروشیم و غذایی تهیه میکنیم، یا گاهی یک همسایه دیگر چیزی برای خوردن میآورد تا روزگار سپری شود.»
محمد آصف از نهادهای مربوط میخواهد با فراهم کردن فرصتهای شغلی و زمینه آموزش برای فرزندانش، از خانواده او حمایت کنند.
او میگوید: «خواست ما از حکومت این است که برای ما زمینه کار و فراهم کند؛ برای فرزندانم زمینه آموزش را مهیا سازد و برای خودم یک فرصت کاری، حتی یک کراچی کوچک، فراهم شود. هر کاری که باشد، اگر بتوانم روزانه ۱۰۰ یا ۲۰۰ افغانی درآمد داشته باشم، خوشحال می شوم.»
برخی از بازگشتکنندگان از پاکستان میگویند که با چالشهای شدید اقتصادی دستوپنجه نرم میکنند.
فاطمه، باشنده ننگرهار میگوید: «شوهرم که کار برود، روزانه ۶۰ افغانی کار میکند؛ با ۶۰ افغانی من آرد بخرم،روغن بخرم،چیکنم. پسرم به کار میرود، گاهی کار می شود گاهی نمیشود. برای او هم زمینه کار نیست.»
سازمان بینالمللی مهاجرت میگوید بیش از یک میلیون شهروند افغانستان در سال ۲۰۲۵ از پاکستان به کشور بازگشتهاند.
این سازمان در. گزارش تازه خود افزوده است که این روند فشار بر جوامع میزبان و خدمات بشردوستانه را در سراسر افغانستان بهطور چشمگیری افزایش داده است.
