شماری از دختران محروم از مکتب و دانشگاه میگویند که با وجود استقبال از فراهم شدن زمینه آموزش آنلاین، این شیوه هرگز نمیتواند جایگزین آموزش حضوری شود.
آنان میگویند قطع مکرر برق، اینترنت ضعیف و کمبود ابزارهای آموزشی، روند فراگیری درسهای آنلاین را نیز با دشواری روبهرو کرده است. این دختران خواستار بازگشایی مکتبها و دانشگاهها به روی دختران هستند.
ناهید، دانشآموز صنف یازدهم، یکی از هزاران دختری است که از آموزش بازمانده است. او میگوید چهار سال است که از رفتن به مکتب محروم شده و حدود یک سال میشود که در یک مکتب آنلاین درس میخواند.
او میگوید: «درست است که آنلاین درس میخوانم، اما این هرگز جای آموزش حضوری را نمیگیرد. ما باید در صنف باشیم و از استادان درس بیاموزیم. وقتی مکتبها بسته شد، بسیار ناراحت شدم. میخواهیم درس بخوانیم، سند فراغت بگیریم و برای آینده خود برنامه داشته باشیم.»
ادا، یکی دیگر از دخترانی که آموزش آنلاین را ادامه داده، میگوید با وجود اینکه این شیوه فرصتی برای ادامه یادگیری فراهم کرده، مشکلات زیرساختی مانع آموزش مؤثر شده است.
او میگوید: «درس آنلاین خوب است، اما مشکلات زیادی دارد. گاهی برق نیست، اینترنت نداریم و امکانات کافی هم وجود ندارد. آموزش حضوری بسیار بهتر است، اما باز هم خوشحال هستم که دستکم راهی برای ادامه یادگیری وجود دارد.»
دختران بالاتر از صنف ششم بیش از پنج سال است که از رفتن به مکتب محروماند و نزدیک به چهار سال نیز از بسته شدن دانشگاهها به روی دانشجویان دختر میگذرد.
طالبان با وجود درخواستهای مکرر شهروندان کشور و جامعه جهانی، تاکنون محدودیتهای آموزشی بر دختران و زنان را لغو نکردهاند.
