در آستانه پایان سال تحصیلی ۱۴۰۴ و با گذشت ۱۰۴۵ روز از بسته ماندن دانشگاهها به روی دختران و زنان در افغانستان، برخی از دانشجویان دختر میگویند که همچنان در بیسرنوشتی و انتظار بهسر میبرند و طالبان، از آنان فرصت ادامه تحصیل را گرفتهاند.
سمیه دانشجوی زبان و ادبیات انگلیسی در یکی از دانشگاههای کشور میگوید که آرزو داشت روزی استاد دانشگاه شود، اما اکنون رویاهایش پشت درهای بسته دانشگاه مانده است.
به گفته او، بسیاری از دوستان و همصنفانش پس از بسته شدن دانشگاهها با احساس ناامیدی روزهایشان را میگذرانند و دچار افسردگی شده اند.
سمیه میگوید: «آرزو داشتم روزی استاد دانشگاه شوم، اما حالا مثل خیلیهای دیگر گوشهٔ خانه نشستهام. بیشتر ما دچار افسردگی شدهایم و فقط به امید باز شدن دانشگاهها زندگی میکنیم. هیچ چشمانداز روشنی برای آیندهٔ ما وجود ندارد.»
طالبان ۱۰۴۵ روز قبل، زنان و دختران را از رفتن به دانشگاهها منع کردند و بهدنبال این دستور طالبان هزاران دختر دانشجو از ادامه تحصیل محروم شدند.
باوجود اعتراضها، واکنشها و انتقادهای جدی داخلی و جهانی به این ممنوعیت، اما طالبان بیاعتنا بهاین اعتراضها ممنوعیتهای بیشتری را بر حق کار، آموزش و تحصیل زنان و دختران وضع کردند.
یک دانشجو که نخواست نامش فاش شود گفت: «دانشگاهها بسته شده و از آن زمان تا کنون تمام دختران در خانه اند، از جمله آنان خودم هم بودم. صنف چهارم دانشگاه بودم، در این مدت چندین دفعه آوازه شد که دانشگاه باز میشود اما به بهانههای مختلف از جمله مناسب نبودن سیستم و نصاب تحصیلی، به این مشکل هیچ رسیدگی نشد و در این مدت هیچ دختری در تمام افغانستان حق تحصیل ندارد و اصلا زمینه تحصیل به دختران در افغانستان مساعد نیست.»
بسیاری از دختران بازمانده از دانشگاه میگویند که با مشکلات روانی دستوپنجه نرم میکنند.
در همین حال، برخی از استادان دانشگاه نیز هشدار میدهند که ادامه این ممنوعیت و محدودیتهای طالبان بر حق کار، آموزش و تحصیل زنان و دختران، زیانهای جبرانناپذیری را در کشور بههمراه دارد.
بصیراحمد دانشیار، استاد دانشگاه گفته است: «ما گزارشهای متعدد سازمان ملل و گزارشهای نهادهای مربوطه در این مورد را داریم که متاسفانه وضعیت روحی و روانی دختران افغانستان روز به روز رو به وخامت میرود و عمده ترین عامل عنصر محرومیت آموزشی است.»
گفتنی است که افزون بر ممنوعیت بر حق تحصیل زنان و دختران، در حالحاضر بهدستور طالبان، زنان و دختران در کشور از شرکت در آزمونهای کانکور و شورای طبی، رفتن به مرکزهای آموزشی و انستتیوتهای پزشکی نیز محروم شدهاند.
مللمتحد پیشتر هشدار داده بود که اگر این محدودیتها تا سال ۲۰۳۰ ادامه یابد، شمار دختران محروم از آموزش در افغانستان به بیش از چهار میلیون تن میرسد.
