همزمان با نزدیک شدن به چهارمین سالگرد حاکمیت طالبان، شماری از دختران در ولایت دایکندی که از ادامه آموزش بازماندهاند، میگویند طالبان حتی ابتداییترین حقوق اسلامی را از آنان سلب کردهاند.
در این گزارش، با دخترانی گفتگو شده است که بهدلیل فرمانهای رهبر طالبان از رفتن به مکتب محروم ماندهاند؛ اما اکنون در شهر نیلی، مرکز دایکندی، برای ادامه زندگی دست به ایجاد کسبوکار زدهاند.
این دختران با تأکید بر اینکه آینده خود را تاریک میبینند، میگویند هیچ جاگزینی نمیتواند حق آموزش را برایشان جبران کند.
زهرا جعفری که پس از تحمل روزگار سخت توانست یکی از آرزوهایش را تحقق ببخشد و به دانشگاه طبی کابل راه یابد، اما طالبان مانع ادامه تحصیل او شدند و دروازه دانشگاه به رویش بسته شد.
او دوباره به دایکندی بازگشت و تصمیم گرفت روی پای خود بایستد و با ساخت و فروش لباس، کسبوکار خود را آغاز کند.
زهرا جعفری، بازمانده از دانشگاه میگوید: «من میخواستم داکتر شوم، تمام آمادگیها را گرفته بودم، کمکهای اولیه را هم حتی یاد گرفته بودم، اما این حق را طالبان از ما گرفتند. در یک کشور اسلامی به ما گفتند که شما حق آموزش را ندارید. برای این که تعادل روحی خویش را حفظ کنم و سر پای خود ایستاد شوم مجبورم یک کاری بکنم که من برای کار و سرگرمی شغل فروشندگی را انتخاب کردم.»
زهرا تنها نیست؛ بازار شهر نیلی حالا پر شده از دخترانی که به جای رفتن به مکتب، لباس و چادر میفروشند.
هر کدام از آنان داستانی دارند؛ رویاهایی نیمهتمام و مکتبهایی که دیگر درهایشان به رویشان بسته ماندهاند.
گزیده باقری، بازمانده از مکتب میگوید:« موضوع بسته ماندن مکاتب موضوع خیلی مهمی است. ما تقاضا میکنیم که دو باره اجازه دهند تا دروازههای مکاتب باز شوند.»
راحله محمدی، بازمانده از مکتب: «به مدت چهار سال میشود که مکاتب به روی ما بسته شده است این بزرگترین آرزوی ما است که مکاتب به روی ما باز شود و من فعلا یک کار فروشندگی را که هیچ دوست ندارم مجبورم انجام دهم.»
چهار سال گذشت؛ چهار سالی که به باور زنان برای آنان، چیزی جز تاریکی و محرومیت نداشت. آنان از کار رانده شدهاند، از درس محروم ماندند و از فضاهای عمومی کنار زده شدهاند.
