شبکه خبری «ایبیسی،» گزارش داده است که بیش از ۱.۸ میلیون شهروند افغانستان در سال جاری میلادی به اجبار از کشورهای ایران، پاکستان و ترکیه اخراج و به کشور بازگردانده شدهاند؛ کشوری که خود با بحران اقتصادی، محدودیتهای گسترده اجتماعی و فروپاشی ساختاری روبهرو است.
طبق این گزارش در گذرگاه اسلامقلعه، در مرز غربی افغانستان با ایران، بسهایی مسافربری که حامل مهاجران اخراجشدهاند، یکی پس از دیگری خانوادههایی را پیاده میکنند که تنها با چند کیسه وسایل شخصی و کودکانشان، به خانهای بازمیگردند که دیگر برایشان «خانه» نیست.
براساس گزارش بیش از ۱.۶ میلیون تن از ایران، ۱۸۵ هزار تن از پاکستان و حدود ۵ هزار تن از ترکیه به افغانستان بازگشتهاند.
بربنیاد این گزارش این بازگشتها، غالباً ناگهانی و بدون آمادگی بودهاند و اخراجشدگان، داراییها، کار و مدارک خود را از دست دادهاند و در بسیاری موارد، مورد تحقیر و تبعیض قرار گرفتهاند.
آزیتا نژند، یکی از این بازگشتکنندگان، که معلم و ناشر است به این رسانه گفته است که پس از اخراج از ایران در کابل یک مکتب مخفی برای دختران ایجاد کرده است.
او میگوید مجبور است برای جلوگیری از بسته شدن صنفها، به طالبان بگوید که تنها آموزش دینی ارائه میدهد.
او گفته است: «تنها چیزی که برایم باقی مانده، ناامیدی است»،
ایبیسی نوشته است که با وجود فرار از مشکلات، زندگی در ایران نیز برای بسیاری از مهاجران افغانستان آسان نبوده و آنها بهعنوان «کارگران درجه دو» تلقی میشدند، حقوقشان پایمال میشد و هنگام اخراج، حتی فرصت دریافت دستمزد خود را هم نیافتند.
میرمحمد نظری، یکی دیگر از اخراجشدگان، گفته است که پس از ۱۶ سال زندگی و کار در ایران، نه تنها حقوق خود را دریافت نکرد، بلکه برای هر مرحله خروج، از او پول اضافه درخواست شده است.
اخراج دستهجمعی مهاجران افغانستان پس از درگیری اخیر میان ایران و اسرائیل شدت یافته است.
مقامات ایرانی برخی شهروندان افغانستان را به جاسوسی برای اسرائیل متهم کردند و موجی از بازداشتها و اخراجها را بهراه انداختند.
گزارش میگوید در اردوگاههای مرزی افغانستان، دمای هوا که به بالای ۴۰ درجه میرسد مردم در خیمهها نایلونی، بدون آب، برق یا خدمات اولیه بهسر میبرند.
در همین حال ملل متحد هشدار داده که این موج بازگشت، افغانستان را به لبه فروپاشی خواهد کشاند.
طبق گزارش نهادهای بینالمللی نیمی از جمعیت کشور به کمکهای بشردوستانه وابستهاند و کاهش بودجه جهانی، توان رسیدگی به این بحران را کاهش داده است.
در این گزارش آمده است که گرچه مقامهای طالبان وعده ساخت مسکن برای بازگشتکنندگان را دادهاند، اما در عمل، بیشتر آنان یا در اردوگاهها ماندهاند، یا به خانه بستگانی پناه بردهاند که خود نیز درگیر فقر و کمبود منابعاند.
