در حالی که فرصتهای کاری برای زنان و دختران روزبهروز محدودتر میشود، در گوشهوکنار ولایت بامیان شماری از زنان و دختران برای تأمین هزینههای زندگی و کمک به خانوادههای شان به خیاطی و تولید صنایع دستی روی آوردهاند.
آنان میگویند با وجود بازار محدود، نبود پشتیبانی و مشکلات اقتصادی، تلاش میکنند از این راه درآمدی برای تأمین نیازهای زندگی خود به دست آورند.
صدیقه، یکی از این زنان، میگوید «چهار نفر غریب و بیکار از همین نان میخورند. در یک خانه دو یا سه نفر از همین کالا کار میکنند. کرایهاش هم ده تا دوازده هزار است. همین کار را در مدت چهار ماه انجام میدهند؛ اما یک نفر به تنهایی نمیتواند در چهار ماه تمامش کند.»
بیشتر این زنان میگویند که سرپرست خانوادههای خود هستند و با تلاش و زحمت فراوان تلاش میکنند نیازهای خانوادههایشان را تأمین کنند.
زهرا احمدی، یکی از زنان کارگر در بامیان، میگوید: «خودم سرپرست فامیل هستم. هر قدر تلاش کنید، به همان اندازه نتیجه میگیرید. در فصل بهار درآمد ما بسیار زیادتر میشود، اما در فصل زمستان کار و بار کمی کاهش پیدا میکند.»
ثریا ابراهیمی، زن کار گر در بامیان، میگوید:«در فصل بهار کارها بیشتر و بهتر میشود، به خاطری که در فصل رخصتیها مردم و گردشگران زیاد میآیند.»
زنان بامیانی میگویند که با وجود محدودیتها و مشکلات اقتصادی، تلاش دارند با استفاده از تواناییهای خود نقش بیشتری در تأمین هزینههای زندگی خانوادههایشان داشته باشند.
