شماری از زنان در هرات که در حاکمیت طالبان وظایفشان را از دست دادهاند، میگویند که بیکاری و از دست دادن استقلال مالی، زندگی آنان را با دشواریهای زیادی روبهرو کرده است.
سیما محمدی بمب، فوق لیسانس رشته حقوق و علوم سیاسی، یکی از این زنان است. او میگوید که پیش از برگشت طالبان به قدرت، در یکی از بخشهای وزارت تحصیلات عالی کار میکرد، اما پس از تغییر نظام، وظیفهاش را از دست داد.
او که اکنون خانهنشین است، میگوید نبود استقلال مالی، تأثیر منفی بر زندگیاش گذاشته است.
سیما محمدی بمب، کارمند پیشین دولت، میگوید: «با رویکار آمدن طالبان، وظیفهام را از دست دادم. حاصل ۱۸ سال درس خواندنم این شده است که امروز خانهنشین باشم، هیچ استقلالیت مالی نداشته باشم و تنها مسوول انجام کارهای خانه باشم.»
در همین حال، شماری دیگر از زنان در هرات که کارهایشان را از دست دادهاند، میگویند که در دو سال گذشته برای پیدا کردن کار به نهادهای مختلف مراجعه کردهاند، اما موفق به یافتن شغل نشدهاند.
آنان میگویند که برای تأمین نیازهای ابتدایی خانوادههایشان به کار نیاز دارند، اما محدودیتهای موجود، فرصتهای کاری را برای زنان بهشدت کاهش داده است.
عاطفه سخیزاده، کارمند پیشین دولت، میگوید: «هر قدر دنبال کار میگردم، کاری برایم پیدا نمیشود. در شرایط فعلی پیدا کردن کار دشوار است؛ بهویژه زمانی که مسوولیت تأمین هزینههای خانواده بر دوش شما است. برای زنان، یافتن کار تقریباً ناممکن شده است.»
این در حالی است که طالبان پس از بازگشت به قدرت، با صدور فرمانها و محدودیتهای مختلف، حضور زنان را در بسیاری از بخشهای کاری و آموزشی محدود کردهاند. این محدودیتها شامل شماری از ادارههای دولتی، نهادهای غیردولتی و دفترهای سازمان ملل متحد در افغانستان نیز شده است.
