برخی از افراد دارای معلولیت در ولایت فاریاب میگویند که اداره طالبان از پرداخت حقوق قانونی آنان خودداری میکند؛ موضوعی که به گفته آنان، زندگیشان را در شرایط دشوار صحی و اقتصادی قرار داده است.
این افراد تأکید دارند که با وجود چالشهای گسترده، کمکهای دولتی و نهادی که در گذشته دریافت میکردند یا متوقف شده یا بهطور چشمگیری کاهش یافته است.
عبدالله، یکی از باشندگان ولسوالی قیصار است. مردی که بهگفته خودش، پنج عضو خانوادهاش بهشمول او با معلولیت زندگی میکنند.
عبدالله میگوید چهار کودکاش، مانند خودش، از بدو تولد دچار معلولیت بودهاند و این خانواده سالهاست با مشکلات مزمن دست و پنجه نرم میکند. او میافزاید که ریاست شهدا و معلولین فاریاب تنها برای خودش سالانه ۱۰ هزار افغانی معاش پرداخت میکند.
او میگوید:«چهار تن از اولادهای من و خودم معلول هستیم. هیچ کمکی از سوی دولت و مؤسسات به ما صورت نگرفته است. اگر کمک هم شده، بسیار کم بوده. شرایط زندگی ما بسیار سخت است. کار هم نیست؛ اولادهای من هم خرد هستند کار کرده نمیتوانند و من هم معلول هستم.»
شماری دیگر از معلولان در ولسوالی قیصار نیز وضعیت مشابه دارند. کمالالدین، که سرپرستی خانواده ۹ نفرهاش را بر عهده دارد و از معلولیت پای خود رنج میبرد، میگوید فشارهای اقتصادی زندگی روزمرهاش را دشوار ساخته است.
او میافزاید:«زندگی من به شکلی است که من سرپرست ۶ تن هستم و کار من هم کفشدوزی است و هیچ درآمد ندارم. همین است که خداوند روزی ما را حواله میکند، در غیر آن من هیچ عایدی ندارم. طفلکهای من هم خرد هستند.»
در گذشته، افراد دارای معلولیت زیر پوشش برنامههای حمایتی دولت پیشین و نهادهای بشردوستانه قرار داشتند، اما اکنون بسیاری از این کمکها یا قطع شده یا کاهش یافته است؛ موضوعی که به گفته معلولان، بار مشکلات اقتصادی را بر دوش آنان سنگینتر کرده است.
