نشستی درباره نقش و چالشهای جامعه دیاسپورای افغانستان به ابتکار نهاد «خانه مولانا» در دانشگاه جورج واشنگتن در امریکا برگزار شد
میرویس بلخی، مسئول نهاد «خانه مولانا» و از برگزارکنندگان این برنامه، گفت جامعه مهاجر برای تأثیرگذاری بر گفتمان داخلی افغانستان باید در کشور میزبان به توانمندی لازم دست یابد.
او افزود: «ما به عنوان شهروندان افغانستان و به عنوان شهروندان مقصد جدید، مسئولیتی دوگانه داریم و باید هر دو مسئولیت را همزمان بر عهده بگیریم.»
بلخی با اشاره به مفهوم دیاسپورا تأکید کرد: «دیاسپورا فقط به معنای مهاجر بودن نیست؛ دیاسپورا کسی است که میکوشد برای کشور مقصد مفید باشد و در عین حال برای سرزمین مادریاش نیز کاری انجام دهد.»
او هدف نشست را حرکت «از تشخیص به سوی راهحل» عنوان کرد و گفت این برنامه تنها به طرح چالشها نمیپردازد، بلکه در پی ارائه راهکارهای عملی برای توانمندسازی جامعه مهاجر است.
در این نشست، شماری از اشتراککنندگان تأکید کردند مهاجرانی که پس از بازگشت طالبان به قدرت افغانستان را ترک کردهاند، از نظر سرمایه انسانی از ظرفیتهای قابل توجهی برخوردارند و میتوانند در هر دو جامعه نقشآفرینی کنند.
عمر شریفی، از اشتراککنندگان این نشست، گفت: «برای بسیاری از ما، ترک افغانستان پس از بازگشت طالبان به قدرت، عملی نافرمانی بود.» او افزود بسیاری از افغانهایی که پس از سال ۲۰۲۱ وارد ایالات متحده شدند، برای یافتن زندگی بهتر مهاجرت نکردند، بلکه به اجبار آواره شدند و این جابهجایی را «نوعی رد طالبان و طالبانیسم» میدانستند.
در بخش دیگری از این برنامه، یکی از سخنرانان به چالشهای زنان افغانستان در روند ادغام در بازار کار امریکا پرداخت و گفت: «زنان افغانستان با موانع پیچیدهای در ادغام در بازار کار مواجه هستند.»
به گفته او، مسئولیتهای خانوادگی، هزینههای مراقبت از کودکان، نداشتن تجربه کاری پیشین، مانع زبان و دسترسی محدود به حملونقل از جمله این چالشها است.
این در حالی است که پس از حاکمیت دوباره طالبان بر کشور، شمار زیادی از فعالان، کادرهای علمی، استادان دانشگاه، پژوهشگران و کارشناسان، کشور را ترک کردند.
به باور کارشناسان، افغانستان با ترک کادرهای علمی، پژوهشی و دانشگاهی، با خلاء کادری مواجه شده و در صورت عدم برگشت آنان، پر کردن این خلاء برای دولتهای بعدی کشور دشوار و زمانبر خواهد بود.
