کمیته بینالمللی نجات با نشر نتایج ارزیابیهای تازه خود هشدار داده است که افغانستان در آستانه یک فاجعه انسانی گسترده قرار دارد و میلیونها تن با خطر جدی گرسنگی و مرگ روبهرو هستند.
بر اساس این گزارش، حدود ۱۷ میلیون تن در افغانستان به کمکهای غذایی فوری نیاز دارند و ۴.۷ میلیون، معادل بیش از ۱۰ درصد جمعیت کشور، در معرض خطر مستقیم قحطی و مرگ ناشی از گرسنگی قرار گرفتهاند.
ارزیابیهای کمیته بینالمللی نجات که در ولایتهای بامیان، کنر و هرات انجام شده، نشان میدهد وضعیت امنیت غذایی در این مناطق بهشدت وخیم است.
این نهاد بینالمللی میگوید ۹۵ درصد از شرکتکنندگان در این ارزیابیها به غذای کافی روزانه دسترسی ندارند و برای زندهماندن ناچار به اقداماتی چون قرضگرفتن پول یا چشمپوشی از مراقبتهای پزشکی شدهاند.
همزمان، افزایش قیمت مواد غذایی و کاهش شدید درآمد خانوادهها فشار مضاعفی بر معیشت مردم وارد کرده است.
طبق آمار کمیته بینالمللی نجات، حدود ۳.۷ میلیون کودک ششماهه تا پنجساله در افغانستان از سوءتغذیه حاد رنج میبرند که نزدیک به یکسوم آنان در وضعیت سوءتغذیه حاد شدید قرار دارند.
همچنین پیشبینی میشود در سال ۲۰۲۶ بیش از ۱.۲ میلیون زن باردار یا شیرده به دلیل کمبود مواد غذایی دچار سوءتغذیه حاد شوند.
در این گزارش آمده است که بازگشت نزدیک به سه میلیون مهاجر افغانستان از ایران و پاکستان، در کنار سالها بحران اقتصادی، خشکسالیهای پیدرپی و بلایای طبیعی، فشار بر منابع محدود کشور را افزایش داده و بحران انسانی را عمیقتر کرده است.
لیزا اوون، مدیر کمیته بینالمللی نجات در افغانستان، گفته است که گرسنگی حاد یک بحران مزمن در کشور است، اما آمارهای جدید نشاندهنده وخامت بیسابقه نیازهای بشردوستانه است. او هشدار داده که کاهش بودجههای بشردوستانه، بهویژه از سوی ایالات متحده، توان عملیاتی این نهاد را تا حدود دو سوم کاهش داده و جان میلیونها تن را به خطر انداخته است.
کمیته بینالمللی نجات گفته است که در پاسخ به افزایش گرسنگی، برنامه «پول نقد در برابر غذا» را برای کمک به ۳۲۰۰ خانواده در بامیان، کنر و هرات راهاندازی کرده و همزمان کمکهای زمستانی شامل پول نقد، مواد غذایی، لباس گرم، کمپل و سوخت گرمایشی را در اختیار خانوادههای آسیبپذیر قرار میدهد.
کمیته بینالمللی نجات تأکید کرده است که بدون افزایش فوری بودجههای بشردوستانه، جلوگیری از گسترش قحطی و نجات جان میلیونها شهروند افغانستان ممکن نخواهد بود و جامعه جهانی باید فوراً برای مقابله با این بحران اقدام کند.
