برخی دکانداران در ولسوالی تولک ولایت غور میگویند که کار و بار آنان از رونق افتاده است و در اکثر موارد روزانه تنها ۵۰ افغانی درآمد دارند.
به گفته این دکانداران، به دلیل فقر، بسیاری از مردم توان خرید حتی ابتداییترین اقلام خوراکی را از دست دادهاند.
کمالالدین که در گوشهای از بازار ولسوالی تولک یک دکان کوچک دارد، میگوید که به دلیل وخامت وضعیت اقتصادی مردم، کاروبارش بهشدت کاهش یافته است.
به گفته او، باشندگان این ولسوالی ناگزیر هستند مواد خوراکی را به مقدار بسیار اندک خریداری کنند تا تنها چرخه زندگیشان حرکت کند.
او میگوید: «اگر در روز دو یا ۳۰۰ افغانی سودا کنیم، فقط ۵۰ افغانی به ما میماند. اصلاً سودا نیست. مردم پول ندارند. مردم این منطقه به بسیار سختی پول بهدست میآورند؛ آن هم روز ۱۰۰ یا ۱۵۰ افغانی، که با این پول کم نمیشود خرید کرد.»
شماری دیگر از دکانداران میگویند که هرچند درآمدشان بسیار اندک است اما به دلیل نبود فرصتهای شغلی، از روی ناچاری به همین کار ادامه میدهند.
فقیر احمد، دکاندار در تولک، میگوید: «سه نفر در همین غرفه کار میکنیم؛ یک نفر کار دارد و دو نفر دیگر بیکار هستند. مصارف خانه را به سختی پیدا میکنیم، چون دیگر کاری وجود ندارد.»
از سوی دیگر، برخی از باشندگان ولسوالی تولک میگویند که با بستهشدن مسیرهای کاری به ایران، منبع مهم درآمدشان را از دست دادهاند و اکنون بیکار هستند.
محمد، باشنده تولک، میگوید: «ما پول نداریم که ویزه خریداری کنیم. برادرانم هم از ایران اخراج شدند. حالا همه ما اینجا بیکار میگردیم. کار و بار نیست و زندگی ما به سختی میگذرد.»
سفر به ایران برای کارگری و پیدا کردن پول، یکی از مهمترین منابع درآمد باشندگان ولسوالی تولک دانسته میشود؛ منبعی که با محدود شدن ویزه برای کارگران، بهگونه چشمگیر کاهش یافته است.
