زنان و دختران در افغانستان در سال ۲۰۲۵ میلادی نیز با محدودیتها از سوی طالبان روبهرو بودند. در این سال، محدودیتها بر آموزش، کار و حضور اجتماعی زنان همچنان ادامه داشت و آزادی رفتوآمد آنان بیشتر محدود شد.
در کابل، دهها زن بهدلیل رعایت نکردن حجاب مورد نظر طالبان بازداشت شدند و در برخی ولایت ها به شمول هرات، زنان به پوشیدن برقع مجبور شدند.
حذف و تعلیق کارکنان زن در دانشگاهها ادامه یافت و طالبان همچنین کار زنان با نهادهای وابسته به ملل متحد و حضور آنان در دفتر های این نهادها را ممنوع کردند.
نرگس نام مستعار یکی از قربانیان ازدواج اجباری در زیر اداره طالبان است.
او میگوید پدرش زمانی راننده یکی از مؤسسات خارجی و مادرش کارمند یکی از اداره های دولتی بود، اما با بسته شدن مؤسسات و منع کار زنان هر دو بیکار شدند و اقتصاد خانواده شان فرو ریخت.
خودش نیز از رفتن به مکتب محروم شد و ضعف اقتصاد، پدرش را وادار کرد تا او را در بدل ۷۰۰ هزار افغانی به ازدواج مردی ۱۷ سال بزرگتر از خودش درآورد و به گفتهی خودش، آرزوهایش برای همیشه از دست رفت.
نرگس میگوید: «مانند میلیونها دختر در افغانستان ارزو داشتم با تحصیل به آرزوهای خود برسم ولی مکتبها بسته شد و همچنین خانواده من به مشکلات اقتصادی روبرو شد مجبور به ازدواج شدم تمام آرزوهایم برای ادامه تحصیل و داشتن آیندهای روشن، یکباره از دست رفت و به دلیل دختر بودن هیچ حق انتخابی برای خود نداشتم. شاید اگر پدرم بیکار نمیشد و مکتبها بسته نمیشد سرنوشتم چنین نمیشد.»
این یک نمونه کوچک از پیامد های محدودیتها بر زنان و دختران است.
در سال ۲۰۲۵، وضعیت زنان در افغانستان همچنان زیر سایه سنگین محدودیتها و ممنوعیتهای گسترده طالبان قرار داشت.
طالبان در شماری از ولایتها مقررات تازهای را وضع کردهاند که آزادی رفتوآمد زنان را بیش از پیش محدود ساخت. درکابل دهها زن و دختر به اتهام رعایت نکردن حجاب مورد نظر شان بازداشت شدند و در برخی دیگر از ولایت ها از جمله هرات، نظارت شدید بر پوشش و رفتار اجتماعی زنان، از سوی طالبان صورت گرفته و در برخی جا ها پوشیدن برقع اجباری شد.
در بخش آموزش، روند تنقیص و حذف کارکنان زن در برخی دانشگاهها ادامه یافته است. استادان و کارمندان زن یا به مرخصی اجباری فرستاده شدهاند و یا بهطور کامل از وظایفشان کنار گذاشته شدهاند و تنها ۸۱ کارمند و آموزگار زن از دانشگاه هرات از کار کنار گذاشته شدند.
همزمان، در هفته نخست ماه سپتامبر، طالبان بهدستور هبتالله آخندزاده، کار زنان با نهادهای وابسته به ملل متحد را منع کرده و مانع ورود کارمندان زن به دفتر های این نهاد شدهاند.
در همین راستا، کمیشنری عالی پناهندگان ملل متحد اعلام کرده که در سپتامبر، کمکهای نقدی به مهاجران افغان بازگشته از ایران در مرزها متوقف شد، چون نبود کارمندان زن، ثبت و ارزیابی نیازهای زنان و دختران ممکن نبود.
یک باشنده کابل در این باره میگوید: «در افغانستان تمام حقوق بشر نقض شده مخصوصا حقوق زنان افغانستان از وقت امدن طالبان به این سو سهم فعال حقوق زنان افغانستان که در جامعه داشتند از آنها گرفته شده است دروازههای تحصیل بروی دختران بسته شده است.»
یک باشنده دیگر که نمیخواهد نامی از وی در این گزارش گرفته شود، گفت: «زنان و دختران افغانستان از تمامی حق و حقوق خود محروم هستند و تمام حق و حقوق شان از سوی طالبان نقض گردیده است ما از جامعه جهانی میخواهیم که بخاطر حقوق بشر تلاش کنند.»
محدودیتها بر آموزش، کار، حضور اجتماعی، مشارکت در حکومتداری و سفر زنان بدون محرم همچنان ادامه دارند. در واپسین گزارش تیم نظارت بر تحریمهای ملل متحد آمده است که سیاستهای طالبان سبب شده از هر ۱۰ زن در افغانستان، ۹ تن از کار، آموزش و مهارتآموزی محروم شوند.
