مهاجرت

عفو بین‌الملل: بحران انسانی افغانستان جان بازگشت‌کنندگان را تهدید می‌کند

تصویر مهاجران در جریان بازداشت از سوی پولیس در اسلام آباد.

عفو بین‌الملل هشدار داده است که بحران عمیق انسانی در افغانستان، جان مهاجرانی را که به‌گونه اجباری به این کشور بازگردانده می‌شوند، به‌طور جدی تهدید می‌کند.

این نهاد حقوق بشری امروز(جمعه) در بیانیه‌ای می‌گوید با وجود تشدید نقض حقوق بشر از سوی طالبان، میلیون‌ها مهاجر در سال ۲۰۲۵ از کشورهای همسایه و برخی کشورهای اروپایی به افغانستان اخراج شده‌اند.

بر اساس تازه‌ترین آمار ملل متحد، تنها ایران و پاکستان در سال جاری بیش از ۲.۶ میلیون مهاجر را به‌طور غیرقانونی اخراج کرده‌اند که حدود ۶۰ درصد آنان زنان و کودکان‌اند.

علاوه بر این، هزاران شهروند افغانستان دیگر نیز از ترکیه و تاجیکستان بازگردانده شده‌اند.

عفو بین‌الملل تأکید کرده است که بحران انسانی رو به وخامت، کمبود شدید خدمات اولیه، بیکاری گسترده و پیامدهای بلایای طبیعی، خطر آسیب جدی به بازگشت‌کنندگان را افزایش داده است.

به گفته این نهاد، بازگرداندن اجباری افراد به افغانستان، نقض آشکار اصل الزام‌آور «عدم بازگرداندن اجباری» در حقوق بین‌الملل است؛ اصلی که بازگرداندن افراد به مکانی را که در آن با خطر واقعی نقض شدید حقوق بشر روبه‌رو هستند، ممنوع می‌سازد.

سمریتی سینگ، مدیر منطقه‌ای عفو بین‌الملل برای جنوب آسیا، گفته است که بسیاری از کشورها با نادیده گرفتن واقعیت‌های موجود در افغانستان، مهاجرانی را به کشوری بازمی‌گردانند که در آن خشونت سیستماتیک، به‌ویژه علیه زنان، دختران، مقامات پیشین، روزنامه‌نگاران و مدافعان حقوق بشر، جریان دارد.

در گزارش عفو بین‌الملل آمده است که زنان و دختران در دوران طالبان به‌طور سیستماتیک از زندگی عمومی حذف شده‌اند، از تحصیل پس از ۱۲ سالگی محروم‌اند و آزادی رفت‌وآمد و بیان آنان به‌شدت محدود شده است.

همچنین کارمندان دولت پیشین و اعضای نیروهای امنیتی پیشین با بازداشت خودسرانه، شکنجه و حتی قتل‌های فراقضایی روبه‌رو هستند.

این نهاد حقوق بشری با استناد به مصاحبه‌های انجام‌شده با بازگشت‌کنندگان اجباری، اعلام کرده است که بسیاری از آنان پس از بازگشت در ترس دائمی زندگی می‌کنند و به دلیل ناامنی و فشارهای طالبان، ناچار به فرار دوباره شده‌اند.

عفو بین‌الملل از همه کشورها خواسته است که فوراً اخراج‌های اجباری شهروندان افغانستان را متوقف کنند، به تعهدات حقوقی و اخلاقی خود پایبند بمانند و مسیرهای اسکان مجدد، به‌ویژه برای زنان و دختران و دیگر افراد در معرض خطر، را گسترش دهند.