ندا محمد ندیم، وزیر تحصیلات عالی طالبان، در مراسمی در «مدرسه جهادی مرکزی کابل» منتقدان حاکمیت طالبان را «منافقان و دشمنان اسلام» خوانده است.
او در مراسم فراغت شماری از طلبهها در این مدرسه گفته است: «از یک طرف عقیده شما را تخریب میکنند، از طرف دیگر مذهب شما را تخریب میکنند، از طرفی هم نظام اسلامی و علما را تخریب میکنند و مردم را بر علما بیاعتماد میسازند. ایمان، عقیده و اخلاق خود را حفظ کنید و تلاش کنید که از این تبلیغات پوچ متاثر نشوید. اینان منافقان و دشمنان اسلام هستند و تلاش شان برای بیاعتمادی و ایجاد اختلاف جریان دارد.»
او از این طلبهها خواسته است که «تعلق خود را به این مدرسهها، مسجدها و علما» حفظ کنند.
ندیم همچنین در این مراسم بر اطاعت از رهبران طالبان تاکید کرده و گفته است که نظام آنان با «اتحاد» حفظ خواهد شد.
این در حالی است که او بهشمول شماری دیگر از سران طالبان از سوی شماری از سازمانهای جهانی و کشورها، به «نقض فاحش حقوق بشر و حقوق اساسی شهروندان افغانستان؛ بهویژه زنان» متهم هستند.
او همچنین از جمله اعضای ارشد طالبان است که ملل متحد بر آنان تحریمها و ممنوعیت سفر وضع کرده است و بنابر این تحریمها، کشورهای عضو این سازمان اجازه صدور ویزه برای آنان را ندارند.
ندا محمد ندیم از جمله چهرههای شناخته شده در کابینه طالبان است که نخستین بار دستور رهبر طالبان مبنی بر منع ورود دختران و زنان در دانشگاههای کشور، از آدرس او همگانی شد؛ ممنوعیتی که حدود چهار سال زنان و دختران کشور را از حق تحصیل بازداشته است.
ریچارد بنت، گزارشگر ویژه ملل متحد در امور حقوق بشر افغانستان، اخیراً گفته است که محدودیتها و سیاستهای طالبان علیه زنان و دختران بهگونهای «عمدی، نظاممند و نهادینهشده» اعمال میشود و میتواند به مرز جنایت علیه بشریت برسد.
او در گفتگو با وبسایت «جاستیس اینفو» گفت که آنچه امروز زنان در افغانستان با آن روبهرو هستند، صرفاً مجموعهای از محدودیتهای پراکنده نیستند، بلکه تلاشی هدفمند برای تسلط یک جنس بر جنس دیگر از سوی گروهی است که قدرت را در دست دارد. به گفته بنت، این وضعیت با معیارهای «آزار و اذیت جنسیتی» مندرج در اساسنامه رُم، دیوان کیفری بینالمللی مطابقت دارد؛ جرمی که در حقوق بینالملل، «جنایت علیه بشریت» محسوب میشود.
گزارشگر ویژه ملل متحد افزود که اگر زبان حقوقی بهکاررفته برای تعریف «آپارتاید» که در اساسنامه رم بر پایه نژاد تعریف شده به موضوع جنسیت تعمیم داده شود، وضعیت کنونی زنان در افغانستان نیز میتواند مصداق آن باشد.
او تاکید کرد که شواهد این ادعا نه تنها در رفتار طالبان، بلکه در سیاستها، احکام و ساختارهای تصمیمگیری آنان بهروشنی دیده میشود.
