رویترز به نقل از یک ارزیابی ملل متحد گزارش داده که همزمان با کاهش کمکها، افغانستان برای بازسازی بخشهای آسیبدیده از زمینلرزه در شرق کشور، به ۱۲۸.۸ میلیون دالر نیاز دارد.
این ارزیابی مشترک نیازهای بازسازی سریع (جیآرآرانای) که با همکاری بانک جهانی، اتحادیه اروپا و بانک توسعه آسیایی انجام شده است، یک طرح سه ساله برای بازسازی خانهها، مراکز درمانی، سیستمهای آب و زمینهای کشاورزی در ولایتهای شرقی کشور، از جمله کنر، ننگرهار و لغمان را تشرح داده است.
این در حالی است که کمکهای مالی به افغانستان کاهش یافته است؛ طوری که سازمان ملل متحد تخمین زده است امسال به ۳.۲ میلیارد دالر و در سال ۲۰۲۶ میلادی، نیز به همین میزان نیاز است که کمتر از نیمی از آن تأمین مالی شده است.
استفان رودریگز، نماینده سازمان ملل متحد، به رویترز گفته است: «جوامع زلزلهزده از قبل تحت فشار خشکسالی، بازگشت گسترده و انقباض شدید اقتصادی قرار دارند. ظرفیت بسیار محدودی برای مقابله با یک شوک دیگر باقی مانده است.»
طالبان تاکنون در این باره اظهار نظر نکردهاند.
این ارزیابی مشترک میگوید که این زمینلرزهها ۸۶.۶ میلیون دالر خسارت در ۱۰ منطقه ایجاد کرده و ۵۶۰۰۰ خانواده را تحت تأثیر قرار داده است، بیش از ۶۲۰۰ خانه فرو ریخته، ۲۰۰۰ خانه به شدت آسیب دیده و ۲۲ مرکز درمانی و ۸۰ مکتب آسیب دیدهاند. هزینه کامل بازسازی ۱۲۸.۸ میلیون دالر است.
بر بنیاد این ارزیابی، مسکن بزرگترین چالش است و بازسازی هزاران خانه ۵۴.۹ میلیون دالر هزینه دارد. آموزش و پرورش به ۱۴.۹ میلیون دالر نیاز دارد و بودجه بیشتری برای آب، آبیاری، زمینهای کشاورزی و جادههای روستایی مورد نیاز است.
آژانسهای سازمان ملل متحد خیمههای اضطراری و پول نقد را برای هزاران خانواده فراهم کردهاند؛ در حالی که نزدیک به ۱۰ هزار خانوار به پشتیبانی فوری سرپناه نیاز دارند و ۷۷۰۰ تن هنوز آواره هستند.
رودریگز گفته است که این کمکها فشارهای فوری را کاهش داده است؛ اما «به هیچ وجه کافی» نیست تا خانوادهها را بدون سرمایهگذاری بلندمدت از حالت بقا خارج کند.
تشدید فضای کمکهای مالی
نماینده سازمان ملل متحد بیآنکه از کشوری نام ببرد، افزوده که یکی از اهداکنندگان اصلی، امسال ۸۰ تا ۹۰ میلیون دالر کاهش داده و بیش از ۴۰۰ مرکز بهداشتی را مجبور به تعطیلی در نیمه اول سال ۲۰۲۵ میلادی کرده است. او افزود که خدمات اولیه با افزایش نیازها، از قبل کاهش یافته است.
در این گزارش آمده که برنامه توسعهای سازمان ملل متحد قصد دارد سال آینده ۱۵۰ میلیون دالر برای زیرساختها، مشاغل و حمایت از بخش خصوصی، از جمله ۴۳ میلیون دالر برای ادغام مجدد پناهندگانی که بازگشتهاند، درخواست کند؛ اما آقای رودریگز گفته که مشخص نیست اهداکنندگان چه مبلغی را ارائه خواهند داد.
با این حال، افغانستان همچنین یکی از بزرگترین بازگشتهای اجباری پناهندگان در جهان را تجربه کرده است. نماینده سازمان ملل متحد گفته است که از سال ۲۰۲۱ میلادی، ۴.۳ تا ۴.۵ میلیون مهاجر افغانستان به کشور خود بازگشتهاند و دادههای آژانس پناهندگان این سازمان نشان میدهند که در صورت ادامه سیاستهای فعلی، تا ۲.۵ میلیون تن دیگر در ایران و ۱.۷ میلیون تن در پاکستان ممکن است بازگردند.
او با اشاره به اینکه ۸۸ درصد از بازگشتکنندگان بدهکار هستند و تنها ۴ درصد شغلهای دارای حقوق دارند، گفت: «ظرفیت جذب از قبل تکمیل شده است.»
استیفان رودریگز هشدار داده که با ورود سالانه ۴۰۰۰۰۰ جوان افغانستان به بازار کار، تأخیر در بازسازی خطر دامن زدن به تنشهای اجتماعی و مهاجرت به خارج را به همراه دارد.
