شماری از مهاجران کشور در پاکستان میگویند که پس از درگیریهای مرزی میان طالبان و ارتش پاکستان، فشار بر آنان بهگونه چشمگیری افزایش یافته است.
به گفتهٔ این مهاجران، دولت پاکستان ویزه اقامت آنها را تمدید نمیکند و به مالکان خانهها دستور داده است که در تأمین مسکن با مهاجران همکاری نکنند.
نخست وزیر پاکستان اعلام کرده است که همکاری با شهروندان افغانستان جرم محسوب میشود و مقامهای فدرال و ایالتی موظف شدهاند زمینهٔ خروج تمامی مهاجران را فراهم کنند.
این دستور بدون ارائه مهلت اضافی اجرا میشود و روند اخراج تدریجی مهاجران آغاز شده است.
محمدخان طالبی محمدزی، فعال حقوق مهاجران میگوید: «اخراج ناگهانی این افراد پیامدهای انسانی و اجتماعی گستردهای دارد و با توجه به اسناد قانونی، این اقدام دولت پاکستان تخلف حقوق بینالملل و نقض اصل عدم بازگرداندن اجباری محسوب میشود.»
روند اخراج مهاجران کشور از پاکستان شامل سه مرحله بوده است:
مرحله اول (سپتمبر تا دسمبر ۲۰۲۳): ۴۶۸ هزار تن بدون مدرک به افغانستان بازگشتند.
مرحله دوم (۱ تا ۳۰ اپریل ۲۰۲۵): بیش از ۸۰۰ هزار تن دارندگان کارت شهروندی به افغانستان بازگشتند.
مرحله سوم (سپتمبر ۲۰۲۵ تاکنون): دارندگان کارت ثبتنام (پیاوآر) به تدریج اخراج شدهاند.
ملل متحد اعلام کرده است که بسیاری از بازگشتکنندگان بدون دارایی یا امکانات کافی وارد افغانستان میشوند. با توجه به چالشهای اقتصادی، محدودیتهای حقوق بشری، بلایای طبیعی و کمبود خدمات اساسی، موج گسترده بازگشت مهاجران بار سنگینی بر وضعیت انسانی افغانستان تحمیل کرده و بحران را تشدید میکند.
