باشندگان ولسوالی بالامرغاب ولایت بادغیس میگویند کمبود مرکزهای درمانی، نبود پزشک و دشواری راههای مواصلاتی باعث شده است که شماری از بیماران، بهویژه زنان و کودکان، پیش از رسیدن به مراکز درمانی جان خود را از دست بدهند.
آنان میگویند با وجود شکایتهای مکرر، تاکنون اقدام مؤثری برای رفع چالشهای صحی این ولسوالی انجام نشده است.
کمالالدین، باشنده روستای میرانزی ولسوالی بالامرغاب که از راه خشتمالی امرار معاش میکند، میگوید بارها شاهد دفن زنانی و کودکانی بوده است که به دلیل نبود خدمات صحی و نرسیدن بهموقع به پزشک جان باختهاند.
او میگوید: «من به چشمانم دیدم که بیش از بیست تن را به قبرستان دفن کردند که بیشترشان کودکان و زنان بودند. قابله در محل ما وجود ندارد، داکتر فهمیده وجود ندارد، کلینیک هم نداریم.»
گلابالدین، یکی دیگر از باشندگان این ولسوالی، میگوید فاصله زیاد روستاها تا مرکز ولسوالی و خرابی راههای مواصلاتی، انتقال بیماران را با دشواری روبهرو کرده است.
او میافزاید: «در محل ما کلینیک نیست، داکتر نیست، صدای ما هم به جایی شنیده نمیشود. مریضان ما در راه جان میدهند. شرایط زندگی ما خیلی خراب است.»
شریفه، یکی از باشندگان بالامرغاب که بیمار است، نیز میگوید به خدمات درمانی دسترسی ندارد.
او میگوید: «من و کودکانم بسیار مریض هستیم و شرایط زندگی ما خیلی خراب است و کسی هم به ما توجه نمیکند.»
ولسوالی بالامرغاب از ولسوالیهای دوردست و محروم ولایت بادغیس است و بسیاری از روستاهای آن از خدمات ابتدایی صحی محروماند. باشندگان این ولسوالی از کمبود مرکزهای درمانی، نبود پزشکان و کارکنان صحی و همچنین دشواری راههای مواصلاتی شکایت دارند و از نهادهای مسئول میخواهند برای ایجاد مرکزهای درمانی و بهبود دسترسی به خدمات صحی اقدام کنند.
نظام صحی کشور از زمان بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱ با فشارهای فزاینده روبهرو شده است. نهادهای امدادرسان میگویند به دلیل کمبود بودجه، بیش از ۴۰۰ مرکز صحی در کشور متوقف شده و در نتیجه، دسترسی میلیونها تن به خدمات درمانی کاهش یافته است.
به گفته این نهادها، محدودیتهای طالبان، از جمله محدودیت بر کار و آموزش زنان، نیز با کاهش شمار کارکنان زن در بخش صحت و محدود شدن دسترسی زنان به خدمات درمانی در بسیاری از مناطق کشور، کمبود نیروی انسانی را تشدید کرده است.
