خانوادههای مهاجر افغانستان و پناهجویانی که در ایالت نبراسکای ایالات متحده زندگی میکنند، با کاهش کمکهای غذایی دولتی روبهرو شدهاند.
این تغییرات ناشی از قانون تازه مالیاتی و بودجهای ایالات متحده و اجرای آن توسط دولت ایالتی نبراسکا است؛ گزارشی که «نبراسکا اکزمینر» آن را پخش کرده است.
محسن، پناهجوی افغانستان، ۴۶ ساله و پدر ده فرزند، ۲۰ سال در افغانستان برای نیروهای امریکایی کار کرده است. او و خانوادهاش در سال ۲۰۲۱ پس از بازگشت طالبان به قدرت، از کشور خارج شدند. خانواده او از زمان اقامت در نبراسکا با دریافت کمک ماهانه برای خرید مواد غذایی زندگی خود را اداره میکردند.
با اجرای قانون جدید، کمکهای دولتی غذایی اکنون محدود به شهروندان و دارندگان کارت اقامت دائم شده است. افرادی که وضعیت مهاجرتی دائمی ندارند، از جمله بسیاری از مهاجران افغانستان و اوکراینی، دیگر واجد شرایط دریافت این کمکها نخواهند بود.
بر اساس برآورد سازمان «نبراسکا اپلسید»، حدود هفت هزار تن در ایالت نبراسکا ممکن است کمکهای غذایی خود را از دست بدهند. علاوه بر این، تغییرات قوانین شامل سختگیریهای بیشتر درباره شرایط کاری برای دریافت کمکها و کاهش حمایت از گروههایی مانند کهنهسربازان و افراد بیخانمان است.
محسن میگوید: «بیست سال برای ارتش امریکا کار کردم. آنها قول کمک دادند. زندگی در افغانستان سخت بود، چرا باید زندگی ما در اینجا هم دشوار شود؟»
خانواده او با مشکلات دیگری نیز روبهرو هستند؛ برخی اعضای خانواده از دریافت خدمات درمانی محروم شدهاند و سه فرزند بزرگتر از دریافت کمک مالی دانشگاهی بازماندهاند. محسن اضافه کرد که با وجود اقامت قانونی، درخواست ویزه ویژه مهاجران او رد شده و هنوز به وضعیت اقامت دائم دست نیافته است.
سازمانهای امدادی و فعالان حقوق مهاجران در نبراسکا با نگرانی از افزایش تقاضا برای کمک غذایی و کمبود منابع، به همکاری با یکدیگر پرداختهاند.
مسئولان بانک غذای نبراسکا میگویند: «کمکهای دولتی غذایی یکی از مهمترین ابزارها برای دسترسی خانوادهها به غذای سالم است. کاهش آن مشکلات ناامنی غذایی را در سراسر منطقه تشدید خواهد کرد.»
فعالان حقوق مهاجران میگویند که اعمال مقررات جدید نیازمند بودجه و نیروی اداری بیشتر است و دولت ایالتی باید میلیونها دالر اضافی برای اجرای برنامه اختصاص دهد.
محسن امیدوار است خانوادهاش بتوانند همچنان از طریق آموزش و کار به استقلال مالی برسند، اما از کاهش کمکهای غذایی و مشکلات ناشی از وضعیت مهاجرتی خود بیمناک است. او میگوید: «امید بزرگ ما آموزش است. اگر فرزندان ما نتوانند تحصیل کنند، امید و زندگی ما معنا نخواهد داشت.»
