پیتر و باربی رینولدز، زوج بریتانیایی که نزدیک به هشت ماه در زندانهای طالبان در افغانستان زندانی بودند، جزئیات تکاندهندهای از دوران اسارت خود را روایت کردهاند.
پیتر در گفتوگو با برنامه «صبح بخیر بریتانیا» گفت: «سختترین چیز برای من این بود که از همسرم هیچ خبری نداشتم. نمیدانستم زنده است یا نه، حالش خوب است یا با او بدرفتاری میکنند.»
این زوج که حدود ۱۸ سال در افغانستان زندگی کرده و یک نهاد آموزشی و تربیتی را اداره میکردند، هنگام بازگشت به خانهشان در ولایت بامیان بازداشت شدند. طالبان هرگز دلیل روشنی برای بازداشت آنها ارائه نکرد و تنها سخنگوی وزارت خارجه آنان گفتند که آنان «قوانین افغانستان را نقض کردهاند» بدون ارائه جزئیات بیشتر.
پیتر و باربی گفتهاند که در جریان اسارت در ده زندان مختلف نگهداری شدند. پیتر مدتی را در یک زندان فوق امنیتی سپری کرده و حتی با مردی همبند شده بود که به قتل خانواده خود متهم بود. آنها هفتهها در سلولهایی بدون نور خورشید نگهداری میشدند.
با این حال، دخترشان سارا توانسته بود نقش رابط را میان آنها ایفا کند و پیامهای کوتاهی مانند «دوستت دارم» یا «دلم برایت تنگ شده» را میان والدینش رد و بدل کند.
باربی رینولدز در روایت خود گفته است تنها داراییاش در زندان قاشقی بود که در همان روزهای نخست دریافت کرده بود. او یاد گرفت که با همان قاشق همه کارها را انجام دهد؛ از بریدن غذا تا پوستکردن کچالو. به گفته او، این وسیله کوچک به نماد زندهماندنش تبدیل شد.
این زوج تنها یک ساعت پیش از پروازشان به بریتانیا مطلع شدند که آزاد خواهند شد و شامگاه شنبه در فرودگاه هیترو لندن فرود آمدند. خانواده آنها آزادیشان را «لحظهای سرشار از شادی» توصیف کرده و در بیانیهای اعلام کردند: «با کمال قدردانی و آسودگی خاطر تأیید میکنیم که والدینمان پس از هفت ماه و ۲۱ روز اسارت توسط طالبان آزاد شدهاند.»
با وجود این تجربه تلخ، پیتر و باربی گفتهاند همچنان به آینده افغانستان امیدوارند. پیتر تأکید کرد: «ما ایمان داریم که افغانستان میتواند تغییر کند و روزی جهانیان را شگفتزده سازد. این کشور نباید فقط با خشونت، آدمربایی و قاچاق مواد مخدر شناخته شود. معجزهای میتواند در این سرزمین رخ دهد.»
باربی نیز افزود: «من با مردم افغانستان همدردی میکنم. زندان تجربهای دردناک بود، اما سختتر از آن زندگی روزمره مردم است که زیر کنترل شدید طالبان سپری میشود.»
