نهاد ملل متحد برای زنان و سازمان بینالمللی مراقبت (کییر انترنشنال) هشدار دادهاند که زنان و دختران افغانستان بازگشته از ایران و پاکستان با کمبود سرپناه و خطرات متعدد اجتماعی و اقتصادی مواجه هستند.
این نهاد خواستار حمایت فوری و بلندمدت برای بازسازی زندگی این افراد در جوامعی شدند که پیش از این تحت فشارهای شدید اقتصادی و زیستمحیطی قرار داشتند.
از سپتمبر ۲۰۲۳ تاکنون، بیش از ۲.۴۳ میلیون مهاجر بدون مدرک، بسیاری به اجبار، از ایران و پاکستان به افغانستان بازگشتهاند.
به گفته این سازمانهای زنان و دختران یک سوم از بازگشتکنندگان از ایران و حدود نیمی از بازگشتکنندگان از پاکستان در سال ۲۰۲۵ به کشور برگشته اند.
در بیانیه مشترک این نهادها آمده این که بسیاری از آنها به کشوری بازمیگردند که هرگز در آن زندگی نکردهاند، بدون خانه، درآمد و دسترسی به آموزش یا مراقبتهای بهداشتی.
سوزان فرگوسن، نماینده ویژه زنان ملل متحد در افغانستان، گفت: «زنان و دختران آسیبپذیر که بدون هیچ امکاناتی وارد جوامع شکننده میشوند، در معرض خطر بیشتری قرار دارند. ما به بودجه بیشتری نیاز داریم تا حمایتهای لازم ارائه شود و زنان امدادگر بتوانند در مرزها حضور داشته باشند.»
گزارش جدید گروه کاری جنسیت در اقدامات بشردوستانه افغانستان، به ریاست مشترک زنان ملل متحد و کییر انترنشنال، نیازهای فوری و بلندمدت زنان و دختران بازگشته را برجسته کرده اند.
بربنیاد این بیانیه تنها ۱۰ درصد از زنان سرپرست خانواده در سرپناه دائمی زندگی میکنند و تقریباً از هر ده تن، چهار تن از اخراج شدن میترسند.
همچنین زنان سرپرست خانواده و زنان مجرد به دلیل محدودیتهای رفت و آمد، خطرات ایمنی و کمبود مدارک، با محدودیتهای جدی در دسترسی به کمکهای بشردوستانه مواجه هستند.
به گفته آنان دختران افغانستان به دلیل ممنوعیت تحصیل در دوره متوسطه، از دسترسی به آموزش محروم شدهاند.
در این بیانیه گفته شده است حضور زنان امدادگر در مرزها برای ارائه خدمات به زنان و دختران حیاتی است، اما کاهش کمکهای خارجی و محدودیتهای تردد، فعالیت آنها را محدود کرده است.
در همین حال گراهام دیویسون، مدیر کییر انترنشنال، گفت: «شاهد حجم ورود مهاجران و سختیهایی که زنان، کودکان و خانوادهها با آن مواجه هستند، تأثیر عمیقی بر همه ما دارد. ما به فوریت به حمایت برای ارائه خدمات اولیه، فضاهای امن و حفاظت از زنان و دختران بازگشته نیاز داریم.»
این گزارش میگوید که موج اخیر بازگشتها، جوامع شکننده افغانستان را بیش از پیش به سمت بحران سوق داده و از جامعه بینالمللی خواسته شده است که از حقوق زنان و دختران افغانستان محافظت کرده و بر زنان امدادگر که در خطوط مقدم فعالیت میکنند، سرمایهگذاری کند.
