شماری از کارشناسان ملل متحد هشدار دادند که ادامه بیعملی جامعه جهانی در برابر طالبان، سلطه سرکوبگرانه طالبان را بیش از پیش تقویت خواهد کرد.
آنان تاکید کردند که چهار سال پس از بهدستگیری قدرت توسط طالبان، مردم افغانستان، بهویژه زنان و دختران تحت فشار شدید و حملههای سازمانیافته به حقوق و آزادیهای اساسی خود قرار دارند.
این کارشناسان در بیانیهای اعلام کردند که طالبان بدون داشتن مشروعیت سیاسی، یک سیستم نهادینهشده از سرکوب جنسیتی را اعمال کرده، مخالفان را سرکوب و رسانههای مستقل را خاموش کردهاند و بهطور آشکار به اصول حقوق بشر، برابری و عدم تبعیض بیاعتنایی نشان میدهند.
به گفته آنان، طالبان در سال گذشته همچنان به اجرای فرامین و احکام خود ادامه داده و محدودیتهای سختگیرانه بر زنان و دختران را در زمینه آموزش، آزادی رفتوآمد، اشتغال، دسترسی به خدمات صحی، آزادی بیان و تجمعات و همچنین مشارکت در زندگی فرهنگی و عمومی حفظ کردهاند.
کارشناسان ملل متحد با استقبال از احکام بازداشت دو رهبر ارشد طالبان توسط دادگاه بینالمللی کیفری، تاکید کردند که «ستم سیستماتیک جنسیتی» آنان به حدی گسترده و شدید است که میتواند به عنوان «جنایت علیه بشریت» و «آزار و اذیت بر مبنای جنسیت» تلقی شود.
آنان همچنین نسبت به افزایش اعدامهای علنی، مجازاتهای بدنی، بازداشتهای خودسرانه، اعدامهای فراقضایی، ناپدیدشدنهای اجباری، شکنجه و بدرفتاری در بازداشت، از بین بردن فضای مدنی، سرکوب مدافعان حقوق بشر، محدودیت آزادی مذهب یا عقیده، هدفگیری اقلیتهای قومی و مذهبی، تبعیض علیه افراد اقلیتهای جنسی و تخلفات مرتبط با امنیت ملی و مبارزه با هراسافکنی ابراز نگرانی کردند.
در این بیانیه بر ضرورت ایجاد یک مکانیسم بینالمللی تحقیقاتی تکمیلی، تعریف جرم «آپارتاید جنسیتی»، تقویت حمایت از جامعه مدنی به ویژه سازمانهای تحت رهبری زنان، افزایش بودجه کمکهای بشردوستانه و تحقق اهداف توسعه پایدار تاکید شده است.
کارشناسان همچنین خواستار حمایت و حفاظت بیشتر از مهاجران افغانستان و افراد آواره شدند و هشدار دادند که بازگرداندن اجباری مهاجران از سوی ایران و پاکستان، آنان را مستقیماً در معرض همان آزار و اذیتی قرار میدهد که از آن گریختهاند.
در پایان این بیانیه آمده است: «مردم افغانستان، به ویژه زنان و دختران، باید به طور فعال در روند بهبود وضعیت کشورشان مشارکت داشته باشند. تغییر در افغانستان باید توسط مردم این کشور هدایت شود، اما آنان به تنهایی نمیتوانند این بار سنگین را به دوش بکشند. حمایت بینالمللی، پایدار و مبتنی بر همبستگی یک ضرورت است. هر روز بدون اقدام، سلطه طالبان را تقویت میکند. ایستادن در کنار مردم افغانستان نه تنها یک وظیفه اخلاقی، بلکه یک مسئولیت حقوق بشری است.»
