برنامه اسکان ملل متحد میگوید که افغانستان کشوری است که برای زنان و دختران مهاجر برگشته هیچ نوع فرصت و توسعه اجتماعی یا اقتصادی در آن وجود ندارد.
استفانی لوز، مدیر این نهاد در افغانستان، در نشست خبری در ژنیو گفته است: «من یک دختر دارم، بنابراین وقتی به آن دختران نوجوان نگاه میکنم، میدانم که آنها به کشوری بازگردانده میشوند که در آن هیچ آموزشی برای دختران بالاتر از ۱۲ سال وجود ندارد؛ جایی که آنان واقعاً نمیدانند به کجا بروند، و به طور مشخص برای زنان و دختران هیچ فرصت توسعهٔ اجتماعی یا اقتصادی وجود ندارد.»
او افزوده است که همچنین خانوادههایی در میان این مهاجران وجود دارند که سرپرست آنها زن است و به این کشور باز میگردند، میشود تصور کرد که این برایشان چه معنایی دارد. آنان حتی نمیتوانند بدون همراهی «محرم»، یک سرپرست مرد، از خانه خارج شوند، حتی اگر بخواهند به دکتر مراجعه کنند.
از طرفی هم مدیر برنامه اسکان ملل متحد در افغانستان میگوید که این کشور با بحران بیسابقه بازگشت مهاجران روبرو است. میلیونها تن به اجبار از کشورهای همسایه، عمدتاً از ایران و پاکستان، بازگردانده شدهاند. تقریباً ۶۰ درصد از این مهاجران بازگشته زیر ۱۸ سال سن دارند.
خانم لوز تأکید کرده که آنچه فوراً مورد نیاز است، یک فرآیند ادغام مجدد هماهنگ در مناطقی است که مردم در آنجا مستقر میشوند.
او تصریح کرده که افغانستان، حتی قبل از بحران فعلی، با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم میکرد؛ طوری که نزدیک به ۵۰ درصد از جمعیت این کشور به کمکهای بشردوستانه نیاز داشتند. وضعیت حقوق بشر در افغانستان رو به وخامت است؛ بهویژه زنان و دختران با موانع بزرگی روبهرو هستند.
این مقام ملل متحد میافزاید که افغانستان همچنین جزو ده کشور اول تحت تأثیر تغییرات اقلیمی است و خشکسالی، سیل، افزایش دما و گرما بر زندگی مردم در مناطق روستایی تأثیر میگذارد و معیشت روستاییان را کاهش میدهد؛ اما ساکنان مناطق شهری را نیز تهدید میکند.
به گفته او از سپتمبر ۲۰۲۳ میلادی بیش از سه میلیون تن به کشور بازگشتهاند. در حالی که این اعداد روزانه تغییر میکنند. تخمین زده میشود که تنها بین ۲۵ جولای و ۱ اگست، بیش از ۸۵۰۰۰ مهاجر افغانستان از ایران و بیش از ۳۰۰۰ تن از پاکستان اخراج شدهاند.
استفانی لوز میگوید: «بسیاری مجبور شده بودند همه چیز را رها کنند و به معنای واقعی کلمه با چیزی بیش از آنچه میتوانستند حمل کنند، به کشور بازگردند. ادغام مجدد اختیاری نیست. بدون آن، بازگشتکنندگان آسیبپذیر باقی میمانند، در چرخههای وابستگی گرفتار میشوند و در معرض خطرات جدی قرار میگیرند.»
مدیر برنامه اسکان ملل متحد در افغانستان افزوده است که بازسازی زندگی به چیزی بیش از کمکهای اضطراری نیاز دارد؛ مردم به مسکن مناسب و حق مالکیت، دسترسی به خدمات ضروری مانند آب پاک، بهداشت و فرصتهای معیشتی نیاز دارند تا بتوانند از خانوادههای خود برای زندگی با عزت حمایت کنند. ادغام مجدد برای صلح، ثبات و انسجام اجتماعی در آینده بسیار مهم است. مردم باید درک کنند که بازگشتکنندگان صرفاً یک بار اضافی نیستند؛ بلکه مجموعهای از مهارتها را با خود به همراه میآورند و میتوانند به جوامع محلی خود کمک کنند.
به گفته او سازمان ملل متحد از یک واکنش یکپارچه مبتنی بر برنامهریزی مکانی برای رشد جمعیت، راهحلهای سرپناه و مسکن و دسترسی بهتر به خدمات ضروری حمایت میکند. خانم لوز از جامعه جهانی خواست که افغانستان را فراموش نکند و اطمینان حاصل کند که بودجه کافی وجود دارد تا مردم بتوانند به شیوهای آبرومند و متکی به خود زندگی کنند.
استفانی لوز در پاسخ به پرسشی گفت که در حال حاضر ۲.۲ میلیون نفر در افغانستان به حمایت برای ادغام مجدد نیاز دارند و این تعداد همچنان در حال افزایش است. باید اطمینان حاصل شود که برنامههای ادغام مجدد حمایت لازم را دریافت میکنند. او تأکید کرد که سرمایهگذاری در راهحلهای بلندمدت نیز ضروری است.
