هفتهنامه «ویکلی عرب» چاپ بریتانیا گزارش داده است که با ادامه روند اخراج مهاجران افغانستان از ایران و پاکستان، هزاران تن از بازگشتکنندگان در کابل، شهری که با بحران مسکن و افزایش شدید قیمت اجاره روبهرو است، جایی برای زندگی پیدا نمیکنند.
بر اساس این گزارش، محمد محسن زریاب، کارگر ۴۷ ساله، چند هفته پس از اخراج اجباری از ایران، همچنان در تلاش برای یافتن سرپناهی در کابل است.
او همراه خانواده هشتنفرهاش به کابل آمده، شهری که انتظار داشت فرصت بیشتری برای کار و زندگی داشته باشد، اما با اجارههای سرسامآور روبهرو شده است.
زریاب میگوید از صاحبخانهها خواهش میکند که قیمتها را پایین بیاورند، اما تنها پاسخی که میشنود این است: «اگر شما نمیتوانید پرداخت کنید، افراد دیگری هستند که میتوانند.»
طبق گزارش کمیساریای عالی ملل متحد در امور پناهندگان از آغاز سال جاری میلادی بیش از ۲.۱ میلیون تن از ایران و پاکستان به کشور بازگشتهاند.
بیشتر آنها بدون دارایی و پناهگاه، کابل را بهعنوان آخرین امید خود برای یافتن شغل انتخاب کردهاند. اما رشد بیرویه تقاضا برای مسکن، قیمت اجاره را در این شهر بهشدت بالا برده است.
حامد حسنی، مشاور املاک در کابل، میگوید از زمانی که صاحبخانهها متوجه بازگشت دستهجمعی مهاجران شدند، اجارهبها را دو برابر کردهاند.
نبیالله قریشی، مدیر یک بنگاه معاملات، گفته است: «سال گذشته، اجاره ماهانه یک خانه سهاتاقه حدود ۱۰ هزار افغانی بود، اما اکنون به ۲۰ هزار افغانی رسیده است.»
در کشوری که طبق گزارش ملل متحد ۸۵ درصد جمعیت آن با کمتر از یک دالر در روز زندگی میکنند، این هزینه برای اکثریت مردم غیرقابل پرداخت است.
طبق این گزارش تقاضا از عرضه پیشی گرفته و بازار مسکن در کابل به نقطه بحرانی رسیده است.
در حالیکه شهرداری کابل زیر اداره طالبان وجود بحران مسکن را رد میکند، کارشناسان میگویند پروژههای توسعهای بدون برنامهریزی شهری، مانند ساخت جادههایی که منجر به تخریب خانهها میشود، دسترسی به مسکن را دشوارتر کرده است.
زهرا هاشمی، زنی که همراه خانوادهاش از ایران بازگشته، در یک اتاق زیرزمینی بدون آب و برق زندگی میکند.
شوهرش روزانه تنها ۸۰ افغانی درآمد دارد. او نگران است که نتوانند اجاره را پرداخت کنند و دوباره آواره شوند. دختر بزرگشان، با وجود علاقه به ادامه تحصیل، به دلیل قوانین طالبان از مکتب بازمانده است.
زهرا میگوید: «وقتی به افغانستان برگشتیم، همه چیز را از دست دادیم.»
افزایش فشار بر بازار مسکن، تنها مختص به برگشتکنندگان نیست. تمنا حسینی، ساکن قدیمی کابل که در بخش خیاطی آموزش میدهد، نیز میگوید صاحبخانهاش تصمیم دارد اجاره را ۳۰۰۰ افغانی افزایش دهد.
او میگوید: «وضعیت طوری شده که نه میشود ماند، نه میشود رفت.»
به گزارش هفتهنامه چاپ بریتانیا، اگر بحران مسکن در کابل مدیریت نشود، ممکن است این شهر با موج جدیدی از بیخانمانی و نارضایتی عمومی روبهرو شود، بهویژه در شرایطی که بازگشت اجباری شهروندان افغانستان همچنان ادامه دارد.
