در پیامی از یک رهبر مسیحی اهل افغانستان که نامش فاش نشده و اخیراً با گروههای مسیحی جهان به اشتراک گذاشته شده، گفته شده که مسیحیان کشور با تهدید بازگشت اجباری و اخراج از تاجیکستان روبهرو هستند؛ جایی که به آن پناه برده بودند.
بر بنیاد گزارشهای رسانههای بریتانیایی، در این پیام اخراج قریبالوقوع این مسیحیان «فرستادن به دهان مرگ» توصیف شده و از کلیسای جهانی خواسته شده که برای افراد در معرض خطر، دعا کند و در این لحظه حساس صدای آنان باشد.
این وضعیت در حالی رخ میدهد که گزارشهایی مبنی بر فشار فزاینده بر پناهجویان افغانستان در تاجیکستان، پاکستان و ایران برای ترک این کشورها منتشر شده است.
طبق آمار سازمان ملل متحد، بیش از ۱.۹ میلیون مهاجر افغانستان در هفت ماه گذشته از ایران و پاکستان به کشور بازگشتهاند.
در تاجیکستان، گزارش شده است که مقامهای امنیتی این کشور در اوایل این ماه گروههایی از پناهندگان و پناهجویان افغانستان را احضار کردند و به آنان اطلاع دادهاند که همه شهروندان افغانستان باید ظرف ۱۵ روز این کشور را ترک کنند.
بین اکتوبر ۲۰۲۴ و جولای ۲۰۲۵ میلادی، حداقل ۴۸۵ شهروند افغانستان از تاجیکستان اخراج شدهاند که در میان آنان ۳۳۴ پناهنده یا پناهجو بودهاند.
تاجیکستان خود کشوری عمدتاً مسلمان است که تقریباً ۹۰ درصد از جمعیت آن پیرو اسلام هستند. در سال ۲۰۰۹، دولت این کشور قانونی را تصویب کرد که فقط اعمال مذهبی مورد تأیید دولت را مجاز میداند. از آن زمان، گروه کمک به مسیحیان در این کشور ممنوع شده است.
مسیحیان حدود ۰.۶۹ درصد از جمعیت این کشور را تشکیل میدهند که تقریباً معادل ۵۰ هزار تن میشود.
در این گزارشها آمده است که برای مسیحیان افغانستان، خطر اخراج به طور خاص جدی است. آنان بسیاری نگرانند که بازگشت به افغانستان میتواند به معنای آزار و اذیت شدید یا حتی مرگ در رژیم طالبان باشد.
نامه رهبر مسیحیان افغانستان که به دلایل امنیتی ناشناس مانده است، رنج و ترسی را که جامعه تجربه میکند، چنین شرح میدهد: «ما، جامعهای از مسیحیان افغان، اکنون در تاجیکستان زندگی میکنیم. با این حال، وضعیت ما نامشخص و پر از ترس و امید است که با هم آمیخته شدهاند. گزارشهای متناقض زیادی ما را احاطه کردهاند – برخی باعث آرامش زودگذر میشوند؛ در حالی که برخی دیگر در قلب ما وحشت ایجاد میکنند. برخی از ما با تهدید بازگشت اجباری روبهرو هستیم- بازگشتی نه به امنیت، بلکه برای بسیاری، به کام مرگ است.»
در ادامه این پیام آمده است: «من بار مسئولیت را به دوش میکشم- نه تنها برای خودم؛ بلکه برای خانوادههای مؤمنانی (مسیحیانی) که اینجا زندگی میکنند، عبادت میکنند و به نام عیسی دعا میکنند. برادران و خواهران، آیا فریاد رنج آنان را شنیدهاید؟ من به عنوان برادر کوچکترتان، صمیمانه از شما التماس میکنم: برای ما دعا کنید. در گردهماییها و شفاعتهایتان ما را به یاد داشته باشید. نامه بنویسید. صدای ما باشید. با سازمانها و دولتهایی که توانایی کمک دارند تماس بگیرید. نگذارید ایمان این عزیزان زیر بار تبعید و ترس خرد شود.»
