یک مقام ارشد فدراسیون بینالمللی صلیب سرخ هشدار داده است که کودکان افغانستان که از ایران به کشور بازگشتهاند در مرز افغانستان به دلیل شرایط وخیم، گرمای شدید و کمبود خدمات بهداشتی، به بیماریهایی چون تب، عفونتهای جلدی و دیگر عفونتها مبتلا میشوند.
نیکول ون بتنبورگ، عضو فدراسیون بینالمللی صلیب سرخ، در گفتوگو با خبرگزاری اسوشیتدپرس گفته است که همکارانش هر روز صدها کودک را که هنگام عبور از مرز از خانوادههایشان جدا شدهاند، دوباره به والدینشان میپیوندانند.
بهگفته او، بسیاری از خانوادهها در میان هرجومرج خروج ناگهانی، اسناد هویتی و وسایل ضروری خود را از دست دادهاند.
او میگوید برخی تنها چند بکس توانستهاند با خود بیاورند و اکنون همان بکسها را به عنوان وسایل موقت زندگی استفاده میکنند.
ون بتنبورگ میگوید: «افغانستان یک بحران فراموششده است. اکنون بحرانهای زیادی در جهان جریان دارد که توجه جهانیان را گرفته، اما مردم اینجا به حاشیه رانده شدهاند.»
او هشدار داد که بازگشتکنندگان تنها در مرز با چالشهای بزرگی روبهرو نیستند بلکه پس از ورود به افغانستان نیز باید در جستوجوی سرپناه، معیشت و بازسازی زندگیشان تلاش کنند.
همزمان با این رزا اوتونبایوا، رئیس دفتر هیات معاونت ملل متحد در افغانستان یا یوناما، پس از بازدید از گذرگاه مرزی اسلامقلعه در ولایت هرات، گفت حجم گستردهی بازگشتها که بسیاری از آنها ناگهانی و اجباریاند باید زنگ خطر را برای جامعه جهانی به صدا درآورد.
او هشدار داد: «در صورت عدم اقدام فوری، این موج مهاجرت میتواند پیامدهای ویرانگری از جمله بیثباتی جمعیتهای بازگشتکننده و میزبان، آوارگی دوباره، و تهدیدهای منطقهای را در پی داشته باشد.»
طبق آمار، تنها در سال جاری میلادی، بیش از ۱.۴ میلیون نفر به افغانستان بازگشتهاند یا وادار به بازگشت شدهاند. از این میان، بیش از یک میلیون نفر از ایران اخراج یا بازگردانده شدهاند.
کارزارهای اخراج مهاجران از ایران و پاکستان از سال ۲۰۲۳ آغاز شد.
با وجود اینکه تهران و اسلامآباد هدف قرار دادن خاص مهاجران افغانستان را رد میکنند، هزاران خانواده افغانستان بهویژه بدون مدارک قانونی، هدف این اخراجها قرار گرفتهاند.
نهاد مهاجرت سازمان ملل از بازگشت بیش از ۲۸ هزار نفر تنها در یک روز خبر داد؛ آماری که بیانگر شدت بحران است.
در حالی که بیشتر مردم افغانستان برای بقا به کمکهای بشردوستانه متکیاند، کاهش شدید بودجه نهادهای امدادی سبب شده تا برنامههای آموزشی، بهداشتی و حمایتی نیز با محدودیت شدید مواجه شود؛ وضعیتی که نگرانیها را از بروز یک فاجعه انسانی دیگر افزایش داده است.
