در یکی از دردناکترین روایتهای مهاجرتی پس از سقوط کابل، رسانه عمومی نیوانگلند گزارش داده که یک خانواده از افغانستان پس از سالها جدایی به دلیل وضعیت ناگوار تخلیه و محدودیتهای مهاجرتی، سرانجام در ایالات متحده دوباره به هم رسیدند؛ اما این پیوستن آسان نبوده و «فرمان اجرایی دونالد ترمپ» تقریباً مانع آن شده بود.
بر بنیاد این گزارش، در تابستان ۲۰۲۱ و همزمان با بازگشت طالبان به قدرت، پدر خانواده که در ارتش افغانستان خدمت میکرد و با نیروهای امریکایی همکاری داشت، در میان ازدحام و هرجومرج میدان هوایی کابل تنها توانست نیمی از خانوادهاش را همراه خود خارج کند.
طبق گزارش، در حالیکه او، همسرش و سه پسر کوچکشان سوار هواپیمای نظامی ایالات متحده شدند، چهار کودک دیگر از جمله دو دختر نوجوان پشت درهای بسته کابل باقی ماندند.
پدر خانواده در گفتوگو با رسانه عمومی نیوانگلند گفته است: «تصمیمگیری در آن لحظه کابوسوار بود. فقط توانستم چند کودک را بغل کنم… بقیه را با دلی شکسته جا گذاشتم و سوار هواپیما شدم.»
او همراه بخشی از خانوادهاش نخست در نیوهمپشایر و سپس در ماساچوست اسکان یافت و پس از دریافت پناهندگی، روند پیوستن دوباره فرزندان باقیمانده را از طریق برنامه پذیرش پناهندگان ایالات متحده آغاز کرد. اما زمانی که کودکان در قطر آماده پرواز به امریکا بودند، در ۲۲ جنوری ۲۰۲۵، فرمان تازه دونالد ترمپ مبنی بر توقف اسکان مجدد پناهندگان صادر شد و پرواز آنان لغو گردید.
مادر خانواده که نگران سرنوشت فرزندانش در قطر بود، گفته است: «فکر میکردم که آنها جا خواهند ماند. شبها از شدت اضطراب خوابم نمیبرد.»
در گزارش آمده است که با تلاش وکلا، ثبت دادخواست اضطراری و فشار سازمانهای حامی پناهجویان، پرونده دوباره بررسی شد و سرانجام پس از دو ماه، در ماه مارچ ۲۰۲۵، چهار کودک باقیمانده موفق شدند به خانوادهشان در ماساچوست بپیوندند.
بازگشت آنان همزمان با ماه رمضان بود. پدر این کودکان گفته است: «وقتی همه با هم افطار کردیم، حس کردم زندگیام دوباره کامل شده است.»
با این حال، نگرانیها درباره سیاستهای سختگیرانه مهاجرتی دولت ترمپ همچنان پا برجاست. این خانواده هنوز در انتظار گرینکارت هستند و نگراناند که فشارهای بعدی دوباره آنان را هدف قرار دهد.
مدیران نهادهای اسکان مجدد، از جمله آنجلا بوویل، تأکید کردهاند که داستان این خانواده بازتابدهنده بحران انسانی گستردهای است که هزاران خانواده پناهجو با آن روبهرو هستند.
بوویل گفته است: «ما باور داریم که باید همسایه خود را دوست داشته باشیم، اما در فضای سیاسی کنونی، این ارزشها به چالش کشیده میشوند.»
