سه آموزگار در بامیان در گفتگو با آمو میگویند که در شرایط دشوار کنونی، پرداخت نشدن بهموقع معاششان، باعث شده که توان تأمین نیازهای اولیه زندگی را نداشته باشند.
این در حالی است که آموزگاران، یکی از کمترین معاشات را در میان کارمندان نهادهای دولتی دریافت میکنند.
این آموزگاران تاکید میکنند که از دو تا چهار ماه میشود که معاش نگرفتهاند و در تامین مخارج زندگی خود با مشکل روبهرو استند.
زهرا، آموزگار در بامیان، میگوید: «{معاش ما هزینه} کرایه موتر و نان چاشت میشود. همچنان تقریباً دو ماه میشود که معاش نگرفتهایم. اما باز هم چلش میشود، اما بسیار کم. یعنی اگر صرفهجویی بکنیم، اما اکثراً وقتهایی میشود که نان چاشت هم نمیتوانیم بخوریم.»
آموزگاران در کشور از ۷ تا ۱۳ هزار افغانی معاش دارند و اگر آن هم به موقع پرداخت نشود، آنان برای پرداخت هزینه خوراک، درمان و آموزش فرزندانشان با مشکل مواجه میشوند.
هواگل، آموزگار در بامیان، میگوید: «مدت سه-چهار ماه میشود که معاش نگرفتهایم. به این معاش سخت ضرورت داریم، کرایه خانه داریم، مصرف خانه داریم. دیگر کارگر هم نداریم. پدرم ناتوان شده و اولادهایم کارگر نیستند.»
یکی دیگر از این آموزگاران میگوید که بیتوجهی به وضعیت آموزگاران، نه تنها بر زندگی آنان، بلکه بر کیفیت آموزش و آینده نسل جوان نیز تأثیر منفی خواهد گذاشت.
فرشته، آموزگار در بامیان، میگوید: «اگر معاشها را به وقتش بدهند، با انگیزه خوبتر و علاقه بیشتر درس میدهیم.»
آموزگاران بامیان از مسئولان میخواهند که هرچه زودتر معاشهای پرداختنشده آنان را بپردازند و برای جلوگیری از ادامه این وضعیت، راهحلی پایدار بیابند.
