مهاجرانی که پس از اخراج از پاکستان به فراه آمدهاند میگویند با نبود کار کمبود دسترسی به خدمات صحی روبهرو هستند. این مهاجران میگویند که توان تأمین مخارج زندگی شان را نیز ندارند.
پریگل و نازو دو سال پیش از پاکستان اخراج شدند و اکنون در یک خانه بی در و پیکر در فراه زندگی میکنند. پریگل که مسئول تامین مخارج سه تن از اعضای خانوادهاش است میگوید در شرایط سخت اقتصادی زندگی میکن.
او میگوید: «بخدا قسم که من چیزی ندارم، حتی یک افغانی هم ندارم، مهاجرین همه همین گونه هستند هیچ چیزی ندارند، ما چیزی برای خوردن و پوشیدن نداریم همه ما خوار و زار هستیم.»
نازو نیز میگوید هر دو گردهاش التهابی است ولی به دلیل مشکلات اقتصادی توان درمان خود را ندارد.
او میگوید: «من هیچ پولی ندارم، کودکان من همه گرسنه وتشنه هستند، گردههای من خراب است و من توان درمان آنها را ندارم.»
این مهاجران همچنان میگویند از خدمات کلینیکهای رایگان نیز محروم هستند.
شیما، مهاجر بازگشته از پاکستان، میگوید: «بخدا قسم که به خانه خود نه آرد دارم، نه برنج دارم و نه هم موادی برای سوخت، مریض هم که همیشه مریض هستیم سه روز پیش نزد داکتر رفتم و باز دیروز رفتم اصلاً هم خوب نیستم.»
به تازگی سرپرست یوناما در گفتگو با آمو گفته است که در نزدیک به پنج سال گذشته ۶ میلیون تن از پاکستان و ایران به افغانستان بازگشتهاند. نهادهای مددرسان همواره از نبود بودجه برای رسیدگی این مهاجران سخن گفتهاند.
در جریان دو سال گذشته هزاران مهاجر اخراج شده از پاکستان در بخشهایی از ولایتهای حوزه غرب به ویژه در هرات و فراه ساکن شدهاند. اما مانند بیشتر مهاجران بازگشته از ایران و پاکستان، با مشکل بیکاری و کمبود خدمات روبهرو هستند.
