همزمان با روز جهانی امید، آمو با شماری از شهروندان در ولایتهای مختلف افغانستان گفتوگو کرده و دیدگاههای آنان را درباره امید به آینده جویا شده است.
شماری از این شهروندان میگویند که نسبت به آینده خود امید چندانی ندارند.
آنان میگویند نزدیک به پنج سال است که فقر، بیکاری و مشکلات اقتصادی، زندگی مردم را با دشواریهای فراوان روبهرو کرده و چشمانداز آینده را برای بسیاری نامطمئن ساخته است.
شمس عزیز، باشنده کابل، میگوید: «خودم شخصاً لیسانس هستم، اما یک فرصت کاری برای ما نیست که کار داشته باشیم و حداقل مصارف خود را بکشیم. هیچ آینده نداریم و به جوانان هیچ کار و باری نیست.»
شفیقالله، باشنده کابل، نیز میگوید: «دو و نیم سال میشود که کار و بار ما همینقدر میشود، از آن بالاتر نمیشود. همینقدر میشود که زندگی را با مشکلات میگذرانیم.»
در پنج سال گذشته، طالبان محدودیتهای گستردهای بر زنان و دختران افغانستان وضع کردهاند؛ محدودیتهایی که به گفته بسیاری از آنان، امید به آینده را کمرنگ کرده است.
حمیده رحیمی، باشنده کابل، میگوید: «از چهار دیواری خانه، ما چه نوع امیدی داشته باشیم. پنج سال است که ما از ابتداییترین حقوق خود محروم هستیم. نه درس، نه تعلیم، نه کار و نه روزگار. باور من این است که من به آینده هیچ امیدی ندارم، فقط نفس میکشم.»
فهیمه ابراهیمی، باشنده بامیان، نیز میگوید: «تا فعلاً کدام امیدی نیست. چون زنها و دخترها از کار و تحصیل بازماندهاند. اما فعلاً در بامیان، نسبت به دیگر ولایتها، شرایط کار زنها خوب است.»
شماری از باشندگان دیگر ولایتها نیز از دشواریهای اقتصادی و نبود فرصتهای کاری سخن میگویند.
اسدالله، باشنده بادغیس، میگوید: «اولاد داریم، ولی از اولادهای خود بیزاریم. اولادها از صبح تا شام گریه میکنند که نان بده، اما توان پیدا کردن نان را نداریم.»
احمد ویس، باشنده هرات، نیز میگوید: «ما مردم به افغانستان هیچ امیدی نداریم. مرزهای ایران و پاکستان بستهاند و هیچ کاروباری نیست.»
یکی از باشندگان بامیان نیز میگوید: «همگی بیکار اند، مردم و جوانان همه به خارج میروند. از ما چه جور میشود که ما افغانستان را جور کنیم؟»
با این حال، برخی از شهروندان همچنان به بهبود اوضاع امیدوارند.
لعلالدین، باشنده کابل، میگوید: «خدا افغانستان را زود جور کند، آرام کند. ما آرامی را میخواهیم.»
یکی از باشندگان بلخ که نخواست نامش در گزارش ذکر شود، میگوید: «من امید دارم که شرایط از این بهتر خواهد شد، هیچ شرایطی پایدار نیست.»
سازمان ملل متحد، دوازدهم جولای را «روز جهانی امید» نامگذاری کرده است؛ روزی که هدف آن تشویق دولتها و نهادهای مدنی به ایجاد شرایطی برای تقویت امید در جوامع است.
این سازمان میگوید که آموزش، آگاهیرسانی، مهربانی، بخشندگی و آشتی از مهمترین ابزارهای تقویت امید در جوامع به شمار میروند.
اما در افغانستان، کشوری که همچنان با بحرانهای اقتصادی، محدودیتهای اجتماعی و آیندهای نامعلوم روبهرو است، این پرسش همچنان مطرح است که امید چه زمانی به زندگی مردم بازخواهد گشت.
