برخی از زنان بافنده در ولایت غور میگویند نسبت به سالهای گذشته، محصولات دستباف آنان مورد استقبال قرار نمیگیرد.
حمیده، بافندهای با بیش از بیست سال تجربه در ولایت غور، میگوید که کار و بارش از رونق افتاده و هر متر قالین را تنها به ۷۰۰ افغانی میفروشد، مبلغی که تنها بخشی از نیازمندیهای زندگی او و فرزندانش را تأمین میکند.
وی افزود: «ما از گذشته قالینهای دستباف میبافیم، اما حالا بسیار بیارزش شدهاند. من همین قالین را فی متر در بدل ۷۰۰ افغانی میبافم.»
از سوی دیگر، شماری از زنانی که نزد حمیده سرگرم فراگیری قالینبافی هستند، میگویند که تاکنون هیچ برنامه آموزشی حرفهای قالینبافی از سوی هیچ نهادی برای آنان فراهم نشده است.
ماه رخ، یکی از شاگردان، گفت: «اگر برای ما بافتن قالین فراهم شد، انجام میدهیم و یاد هم داریم.»
صاحبه، شاگرد دیگری، گفت: «برای ما زمینه کار تا حالا فراهم نشده است. ما پیش زنانی میرویم که قالین دارند، منحیث شاگرد کار میکنیم، اما تا حالا هیچ زمینه کاری برای خود ما فراهم نشده است.»
برخی از زنان بافنده تأکید دارند که اگر زمینه کار برای آنان فراهم شود، میتوانند در کنار مردان به تأمین هزینههای خانواده کمک کنند.
منوره، یکی دیگر از زنان قالینباف، گفت: «ما بیکاریم و برای ما زمینه کار فراهم نیست. ما مرد کارگر هم نداریم، بیوه هستیم و هر کدام یک یا دو یتیم داریم. زندگی ما خیلی سخت میگذرد. اگر به ما زمینه کار فراهم شود، مخارج زندگی خود را بدست میآوریم.»
زنان غور علاوه بر بافتن قالین، در بافتن اشیای زینتی مانند آیینهکاری نیز مهارت دارند؛ مشاغلی که در گذشته ارزش بالایی داشتند اما اکنون تولیدات دستساز آنان در بازار محلی چندان مشتری ندارد.
