شماری از باشندگان زابل از کمبود جدی مرکزهای درمانی و آب آشامیدنی ابراز نگرانی کرده و خواستار توجه جدی نهادهای مسئول به این وضعیت هستند.
آنان تأکید میکنند که از یکسو دسترسی به خدمات پزشکی عمومی و رایگان به دلیل کمبود این مرکزها محدود شده و از سوی دیگر دشواریهای اقتصادی سبب شده تا نتوانند بیماران خود را به موقع درمان کنند.
عبدالقیوم، باشنده ۶۵ ساله زابل، با بیان مشکلات خود گفت: «چشمان من دیدش کم شده است. بیماری پا نیز دارم. هیچ پولی برای درمان ندارم.»
او همچنین مسئولیت یک خانواده را به دوش دارد و میگوید عدم دسترسی به مراکز درمانی مشکلات زندگی او را دوچندان کرده است.
شماری دیگر از باشندگان زابل نیز روایتهایی پر از درد و نگرانی دارند. آنان بر این باوراند که کمبود مرکزهای درمانی سبب شده است تا دسترسی به خدمات پزشکی عمومی و رایگان به شدت محدود شود.
علاوه بر مشکلات درمانی، نبود آب آشامیدنی نیز یکی از چالشهای جدی این ولایت است. اسماعیل، یکی از باشندگان زابل، گفت:
«آب آشامیدنی نیست، کلینیک نیست در این منطقه پنجهزار خانواده زندگی میکنند. بیست افغانی نداریم تا کرایه موتر کنیم و به شهر برویم تا کودکان را برای درمان منتقل کنیم.»
بزرگان محلی در این بخش از زابل نیز از نهادهای امدادرسان خواستار توجه فوری و رسیدگی به مشکلات مردم شدند. عزتالله، یکی از آنان، گفت:«کلینیکها بسته است. پنجهزار خانواده مشکلات کلان دارد. مردم مشکل اقتصادی دارند و توانایی مالی ندارند تا کرایه موتر بدهند تا بیمار خود را به شهر برای درمان انتقال دهند.»
این مشکلات محدود به زابل نیست؛ بلکه در دیگر بخشهای کشور نیز مردم خواهان توجه بیشتر به دسترسی به خدمات پزشکی عمومی و رایگان هستند تا بتوانند به شکل راحتتر و مؤثر به این خدمات دسترسی پیدا کنند.
