یکی از دختران نقاش میگوید، برای اینکه بتواند از فشار محرومیت از آموزش و تحصیل خود را نجات دهد در چهار سال اخیر رو به هنر نقاشی آورده است.
صفا میگوید، با زبان هنر میخواهد، ناگفتههایش را به همه برساند. او تاکید دارد، کموبیش چهار سال میشود، سرگرم نقاشی است.
صفا افزود: «بیشتر ذهنم متوجه شرایط افغانستان است. نقاشیهای من همه پیام از این شرایط دارند. کوشش میکنم نقاشیهای داشته باشم، وقتی بیننده میبیند از آن پیامی درک کند. من با هنر خود میخواهم صحبت کنم. با زبان سکوت میخواهم با هموطنان خود و همه جهان هنر خود را نشان دهم. و این برای من بسیار الهام بخش است و از این انرژی مثبت میگیرم.»
صفا میگوید، دهها اثر هنری دارد و در بیشتر از آن به روایتهای مردم پرداخته شده است.
هرچند مسیر برای او و میلیونها دختر در کشور، بهویژه دختران دانشآموز و دانشجو پر از دشواریهای نفسگیر است. و همچنان ممنوعیتها و محدودیتها هم بیشتر، اما صفا تاکید دارد که برای فردای روشن تلاش میکند.
در ادامه هم با نگرانی از بیتوجهیها به وضعیت هنرمندان تاکید دارد که در حالحاضر هنرمندان در کشور در وضعیت دشوار اقتصادی بهسر میبرند.
صفا گفت: «متاسفانه هیچ توجهی از طرف مسؤلان صورت نگرفته در بخش نقاشی و دیگر هنرها، خواست ما این است که به ما توجه شود، از ما حمایت شود در همه بخشها. تا ما بتوانیم هنر خود را به تمام جهان نشان دهیم. و به جهان هم نشان دهیم که دختران افغانستان استوار هستند، توانایی دارند.»
طالبان با برگشت به قدرت در چهار سال اخیر، محدودیتها و ممنوعیتهای جدی را در کشور بهویژه بر حق کار، آموزش و تحصیل زنان و دختران وضع کردند، محدودیتها و ممنوعیتهای که با وجود اعتراضهای جدی داخلی و جهانی هنوز هم ادامه دارند.
در ادامه این محدودیتها و ممنوعیتها، در حالحاضر دختران دانشآموز بالاتر از صنف ششم و دختران دانشجو اجازه رفتن به مکتب و دانشگاه را ندارند.
اما دختران و زنان در کشور از هر راه ممکن تلاش دارند، تا با عبور از میان دیوارهای سنگین محدودیت و ممنوعیتهای نفسگیر، به فردای روشن برسند.
