یکی از دانشجویان محروم شده از تحصیل میگوید که به علت ممنوعیتها و محرومیتهای طالبان به روان پریشی مبتلا شده است. سحر آرین میافزاید که دانشجوی سال اول دانشگاه بود و میخواست که پزشک شود که از تحصیل محروم شد.
در همین حال مادر سحر میگوید که محرومیت از تحصیل و ماندن در چهار دیواری خانه دخترش را گوشهنشین و افسرده ساختهاند. در این گزارش به زندگی سحر آرین دانشجوی محروم شده از دانشگاه پرداخته شده است.
سحر آرین، بازمانده از تحصیل، میگوید: «پنج سال میشود که دانشگاهها بسته استند. من در سمستر اول بودم که با آمدن طالبان نتوانستم درسهایم را ادامه بدهم.»
سحر میگوید که پس از محروم شدن از دانشگاه، با مشکلات شدید روحی و افسردگی روبهرو شده است.
او افزوده است: «حالت روحیام خوب نیست؛ شبها بیدار میمانم و روزها را در خواب سپری میکنم.»
در همین حال، مادر سحر میگوید که دخترش پس از بستهشدن دانشگاهها به مشکلات روانی مبتلا شده است و دیگر مانند گذشتهها نیست.
خدیجه، مادر سحر، میگوید: «دخترم نمیتواند که درس بخواند و نمیتواند که به دانشگاه برود. دخترم به مریضی روحی مبتلا شده است، در خانه با مادر و پدر خود به درستی گپ زده نمیتواند و گوشهنشین شده است. من آرزو میکنم که در افغانستان تمامی دختران بتوانند درس بخوانند، تعلیم کنند و زندگی خوب و آرام داشته باشند.»
در حالی که پنج سال از بستهشدن دَرهای مکتبها و دانشگاههای افغانستان به روی دختران میگذرد، سحر و میلیونها دختر دیگر همچنان در انتظار روزی استند که بتوانند دوباره به صنفهای درسی باز گردند.
با این همه، طالبان تاکنون به خواستهای ملی و بینالمللی برای پایان دادن به این ممنوعیت و محرومیت، هیچگونه توجهی نکردهاند.
