حقوق بشر

دختران در بلخ: محرومیت آموزش و کار ما را با افسردگی مواجه ساخته است

عکس از زنان در بلخ

هم‌زمان با ادامه محدودیت‌های طالبان بر آموزش، تحصیل و کار زنان، شماری از زنان و دختران در ولایت بلخ می‌گویند که محرومیت از آموزش و اشتغال، آنان را با افسردگی، اضطراب و مشکلات جدی روانی روبه‌رو کرده است.

در همین حال، روان‌شناسان در بلخ می‌گویند که شمار مراجعه‌کنندگان مبتلا به افسردگی و دیگر اختلالات روانی در ماه‌های اخیر افزایش یافته است.

شماری از دختران در ولایت بلخ می‌افزایند که محرومیت از آموزش و محدودیت‌های گسترده بر کار، آنان را با افسردگی شدید و مشکلات جدی روانی روبه‌رو کرده‌اند.

سمیرا، باشنده بلخ، می‌گوید: «مدتی می‌شود که احساس افسردگی می‌کنم، چون قبلاً استاد بودم و هر روز با شاگردانم سر و کار داشتم. اما حالا که در خانه مانده‌ام و بیکار هستم، روزها برایم تکراری می‌گذرد. این وضعیت برایم بسیار سخت است و فشار زیادی بر روح و روانم وارد می‌کند.»

بیشتر آنان می‌گویند که در پی از دست دادن کارهای‌شان، با آینده‌ نامعلوم و افسردگی روبه‌رو شده‌اند.

نرگس، باشنده بلخ، می‌گوید: «از هر طرف فعلاً محدود هستیم، به همین دلیل افسردگی من بیشتر شده است. اگر یک روز انرژی بگیرم، ده روز دیگر احساس افسردگی و ناراحتی دارم. فشار زیادی بالایم می‌آید؛ هیچ کاری را پیش برده نمی‌توانم و انگیزه‌هایم را از دست داده‌ام. پلان‌های آینده‌ام هم در کل از یادم رفته و از بین رفته است.»

این مشکلات سبب شده‌اند که شماری از دختران خواستار گسترش مرکزهای خدمات سلامت روان شوند تا با دریافت مشاوره‌، از افسردگی رهایی یابند.

نجیبه، باشنده بلخ، می‌گوید: «تقاضا دارم که همچنان کلینیک‌ها یا مرکزها برای درمان روانی، روان‌شناسی و مشاوره‌دهی برای ما باشد؛ چون در شهر ما مرکزهای صحی و همه چیزی وجود دارد، اما هیچ جای برای روان‌شناسی و مشاوره‌دهی وجود ندارد.»

در همین حال، پزشکان می‌گویند که شمار مبتلایان به افسردگی، به‌ویژه در میان جوانان و دختران، افزایش یافته و بیکاری و محدودیت‌ها از عوامل اصلی آن است.

رضوانه رحیمی، مشاور روانی، می‌گوید: «خانم‌ها و آقایانی که به افسردگی مبتلا هستند، به‌خصوص جوانان بین سنین ۱۸ تا ۳۵ سال، بیشترشان دلیل افسردگی را بیکاری، مشکلات اقتصادی، مشکلات اجتماعی، دوری از اجتماع و محدودیت‌های اجتماعی می‌دانند.»

این در حالی است که نهاد زنان سازمان ملل متحد از کاهش کمک‌های بین‌المللی و بحران مالی سازمان‌های زنان در افغانستان ابراز نگرانی کرده است؛ وضعیتی که به گفته این نهاد، می‌تواند ارائه خدمات حمایتی و روانی برای زنان را دشوارتر سازد.