دیلیمیل به نقل از یک افسر پیشین زن افغانستان گزارش داده است که طالبان او را به شدت شکنجه کردهاند.
روزنامه دیلیمیل در گزارشی به نقل از شکریه، زن ۳۳ ساله، نوشته است که او از کودکی تا امروز شاهد و قربانی خشونتهای گسترده تحت حاکمیت طالبان بوده و زندگیاش را «جهنمی» توصیف کرده است.
به گفته او، نخستین تجربه تلخ در ۸سالگی رخ داده و به گفته او در آن زمان همراه پدرش به اتهام همکاری با دولت پیشین توسط طالبان در ملأعام شلاق زده شد و در روستا گردانده شده بود.
او افزوده است که در همان دوره، فضای ترس و وحشت بر سراسر منطقه حاکم بوده و مردم حتی از بردن نام طالبان نیز هراس داشتند.
شکریه گفته است که در دوره نخست حاکمیت طالبان، خانوادهاش بارها هدف تهدید و فشار قرار گرفتند و عمه ۱۷ سالهاش برای رهایی پدرش مجبور به ازدواج اجباری با یکی از جنگجویان طالبان شد.
او افزوده است که سرنوشت این زن تا امروز نامعلوم باقی مانده است.
او در ادامه روایت کرده است که پس از سقوط طالبان، توانسته به تحصیل ادامه دهد و به ارتش ملی افغانستان بپیوندد.
به گفته او، در وزارت دفاع افغانستان کار کرده و در برنامههای حقوق بشر و توانمندسازی زنان نیز فعالیت داشته و در این دوره احساس «قدرت و هویت» میکرده است.
اما با بازگشت طالبان به قدرت در اگست ۲۰۲۱، زندگی او بهطور کامل تغییر کرده است.
او گفته است که نیروهای طالبان شبانه به خانهشان یورش برده، او و پدرش را بازداشت کردند و هر دو تحت ضربوشتم و بازجویی قرار گرفتند.
شکریه ادعا کرده است که در بازداشتگاه طالبان تحت شکنجه شدید، « تهدید و تحقیر» قرار گرفته و بارها به همکاری با خارجیها و «خیانت به اسلام» متهم شده است.
به گفته او، این رفتارها باعث آسیبهای جدی جسمی و روانی و ابتلا به اختلال استرس پس از سانحه شده است.
او همچنین گفته است که در این دوره، زنان در افغانستان با محدودیتهای شدید مواجه شدهاند و آزادیهای بنیادین آنان از بین رفته است.
شکریه در بخش دیگری از روایت خود گفته است که خواهر ۱۴ سالهاش به ازدواج اجباری با مردی بسیار مسنتر وادار شد و بعدها در جریان فرار خانواده از افغانستان در یک حادثه جان خود را از دست داد.
به گفته او، پس از آزادی و ترک افغانستان، او به ایران و سپس پاکستان رفته و اکنون در انتظار بررسی پرونده پناهندگی خود است و همچنان از مشکلات جسمی ناشی از شکنجه و فشارهای روانی رنج میبرد.
او افزوده است که حتی پس از خروج از افغانستان نیز احساس امنیت ندارد و روندهای اداری پناهندگی نیز به دلیل نیاز به اسناد صادرشده توسط نهادهای تحت کنترول طالبان، برای زنان آسیبدیده دشواریهای بیشتری ایجاد کرده است.
