شماری از زنان کارگر در قندهار میگویند که با رویکار آمدن طالبان، فرصتهای کاری برای آنان بهگونه چشمگیری محدود شده و بسیاری از آنان شغلهایشان را از دست دادهاند.
آنان تأکید دارند که اکنون در شرایط دشوار اقتصادی قرار دارند و برای تأمین نیازهای ابتدایی زندگی با چالشهای جدی دستوپنجه نرم میکنند.
آنان تأکید دارند که اکنون در خانههای دیگران ناگزیر به انجام کارهای دشوار شدهاند.
به گفته آنان، بیکاری تنها به خودشان محدود نمیشود، بلکه بسیاری از مردان خانوادههایشان نیز از کار محروم هستند.
زیبا، باشنده قندهار میگوید: «خیاطی بند شد، اقتصاد ضعیف شد، ما هم بیکار شدیم. مردان ما هم بیکار هستند. در خانه نشستهایم، نمیدانیم چه کنیم. اولادهای ما نیاز دارند، ما حتی مصارف ابتدایی و فیس مکتب آنان را هم پوره کرده نمیتوانیم.»
برخی از این زنان خواستار فراهمشدن زمینه کار هستند، اما به گفته آنان، هیچ نشانهای از بهبود وضعیت یا ازسرگیری فعالیتهای کاری آنان دیده نمیشود.
زینب، باشنده قندهار گفت:«ما میخواهیم کار ما دوباره آغاز شود، کار کنیم و پیشرفت داشته باشیم. در اینجا زنان زیادی هستند که سرپرست خانواده ندارند.»
رنگینه، باشنده دیگر قندهار گفت: «اینکه در سرک بنشینیم و فقیر باشیم، بهتر است یا کار کنیم؟ اگر یک زمینه کار، مثل خیاطی یا هر شغل دیگری فراهم شود و معاش ما بهتر شود، ما خوشحال میشویم.»
بیشتر این زنان، سرپرست خانوادههایشان هستند و ناگزیر به انجام کارهای دشوار و کمدرآمد شدهاند.
گلالی باشنده قندهار میگوید: «من در خانههای مردم مزدوری میکنم، زحمت میکشم تا برای اولادهایم چیزی بیاورم یا کرایه خانه را برابر کنم. پسر کوچکم روزانه صد افغانی کار میکند. وضعیت ما بسیار خراب است، حتی نمیتوانیم آرد بخریم.»
در حالی که این زنان خواستار توجه و اقدام فوری برای بهبود وضعیت اقتصادی و فراهمسازی فرصتهای کاری هستند، اما میگویند تاکنون اقدام مؤثری برای رسیدگی به مشکلات آنان نشده است.
