شماری از جوانان در ولایت ارزگان میگویند که پس از افزایش درگیریها میان طالبان و پاکستان، فرصتهای کاری خود را از دست دادهاند. این جوانان با انتقال کالاها میان افغانستان و پاکستان امرار معاش میکردند.
این جوانان که پیش از این میان افغانستان و پاکستان رفتوآمد میکردند و به خرید و فروش کالا مشغول بودند، اکنون میگویند که بیکار شدهاند.
به گفته آنان، در داخل کشور نیز هیچگونه زمینه کاری برایشان فراهم نیست و با مشکلات جدی اقتصادی روبهرو اند.
جوانانی که در جستجوی کار اند، میگویند هیچ فرصت شغلی در اختیار ندارند. آنان پیشتر با رفتوآمد به پاکستان و انجام دادوستد، امرار معاش میکردند؛ اما اکنون با بستهشدن مسیرها، این امکان را نیز از دست دادهاند.
این جوانان میافزایند که در ارزگان هیچ زمینه کاری برایشان وجود ندارد و با چالشهای گسترده اقتصادی دستوپنجه نرم میکنند.
محمد اخگر، باشنده ارزگان، میگوید: «پاکستان مرزهایش را به روی ما بسته است و به ایران هم نمیشود رفت. شرایط در پاکستان هم بد است و دیگر نمیتوانیم به آن کشور برویم.»
عزیزالله، باشنده دیگر ارزگان، میگوید: «اصلاً نمیشود به پاکستان رفت. راهها بسته شده و قیمتها هم بالا رفته است؛ یک بوری آرد به یکهزار و پنجصد افغانی رسیده است.»
کمال، باشنده دیگر ارزگان، میگوید: «ما بسیار بیکار هستیم. در منطقه ما هیچ کاری نیست و در خانه هم چیزی برای خوردن نداریم.»
از سوی دیگر، شماری از زنان کارگر که نانآور خانوادههایشان هستند نیز میگویند که فرصتهای کاری برای آنان محدودتر شده است. به گفته آنان، کارهای کوچک و محلی مانند پشمریسی نمیتواند هزینههای زندگیشان را تأمین کند.
قمریگل، باشنده ارزگان، میگوید: «در خانه چیزی ندارم که کودکانم بخورند. زندگیام با پشمریسی پیش میرود. یک کیلو پشم را به پنجاه افغانی میریسم. با همین پول باید مخارج کودکانم را تأمین کنم، در حالی که مریض هم میشوند و نیاز به درمان دارند.»
ارزگان یکی از ولایتهای جنوبی افغانستان است که اقتصاد باشندگان آن تا حد زیادی به رفتوآمد به کشورهای ایران و پاکستان وابسته است. اما اکنون، با بستهشدن مرزهای این کشورها، فرصتهای کاری برای جوانان این ولایت نیز بهشدت کاهش یافته است.
