سازمان نجات کودکان اعلام کرده است که با وجود گذشت شش ماه از زمینلرزه مرگبار در کنر، ۲۵۰۰۰ کودک هنوز هم در زیر خیمهها شب و روز را سپری میکنند.
در حالی که این سازمان تاکید میکند که در مناطق آسیبدیده از این زمینلرزه، خانهها و مکتبها همچنان بازسازی نشده و هیچ جدول زمانی مشخصی برای بازسازی آنها نیز وجود ندارد.
گفتنی است که این زمینلرزه به تاریخ ۳۱ اگست در شرق کشور رخ داد که بیشترین تلفات در ولایت کنر داشت. بر بنیاد گزارشها در این رویداد طبیعی مرگبار، بیش از ۲۰۰۰ تن جان باختند و بیش از ۸۰۰۰ خانه ویران شدند.
وضعیت پس از وقوع زمینلرزه باعث شد خانوادهها و کودکان مجبور شوند در خیمهها زندگی کنند؛ خیمههایی که برخی از آنها در اثر برفباریهای سنگین اخیر نیز آسیب دیدهاند.
سازمان نجات کودکان میگوید که خانوادههای آسیبدیده برای گرم نگهداشتن خیمههای خود از بخاریهای سنتی هیزمی یا زغالی استفاده میکنند که خطر آتشسوزی را افزایش میدهد. از طرفی هم روند بازسازی خانهها در مناطق کوهستانی آغاز نشده و میزان تخریب در برخی روستاها آنقدر گسترده است که احتمالاً هرگز دوباره ساخته نخواهند شد.
در گزارش این سازمان آمده که بیش از نیمی از حدود ۱۳۰۰ صنف درسی بررسیشده در این زمینلرزه بهطور کامل یا جزئی تخریب شدهاند. پیش از وقوع زمینلرزه نیز نزدیک به ۵۰۰۰۰ کودک در سن مکتب ابتدایی در ولایت کنر -که بیشترین آسیب را دیده- از آموزش محروم بودند.
سیف د چلدرین افزوده که کار ساختوساز مکاتب تخریبشده هنوز آغاز نشده و حدود ۱۷۰۰۰ کودک اکنون در فضاهای آموزشی موقت در مناطق آسیبدیده درس میخوانند.
با این حال، در این گزارش آمده است بیش از ۶۰۰۰ خانواده که در اردوگاههای کنر زندگی میکنند، در پی از دست دادن خانهها و منابع درآمدی خود همچنان به کمکهای بشردوستانه وابستهاند.
براساس این گزارش، این خانوادهها پیش از زمینلرزه ماهانه بین ۷۵ تا ۱۲۰ دالر از طریق زراعت، مالداری و کارهای کوچک خانگی درآمد داشتند، اما اکنون به کمکهای نقدی متکی هستند.
بوجار هوخا، رئیس دفتر سازمان نجات کودکان در افغانستان گفته است: «شش ماه پس از زمینلرزهای که زندگی و جوامع را ویران کرد، کودکان هنوز در خیمهها زندگی و آموزش میبینند. بازسازی خانهها و مکاتب کاملاً ضروری است. خانوادههای کنر نگرانند که فراموش شوند. آنها به کمک سازمانهای بشردوستانه وابستهاند و احتمالاً این وضعیت در ماههای آینده نیز ادامه خواهد داشت.»
به گفته او، در حالی که نیازها در سراسر افغانستان افزایش یافته اما بودجه کمکها کاهش یافته است، نباید اجازه داده شود جوامع آسیبدیده از زمینلرزه نادیده گرفته شوند. خانوادهها به امید برای بازسازی زندگیشان نیاز دارند و این امر مستلزم تأمین مالی پایدار است.
در بخشی از این گزارش همچنین تاکید شده که نیاز به کمکهای مالی در شرق افغانستان همچنان بسیار زیاد است، در زمانی که منابع کمکرسانی محدود و تقاضاها فراوان است. تنها در سال ۲۰۲۵ میلادی، بیش از ۲.۹ میلیون تن از ایران و پاکستان به کشور بازگشتند که برخی از آنها در همان مناطق آسیبدیده از زمینلرزه ساکن شدهاند.
طبق آمار سازمان ملل متحد، در سال جاری حدود ۴.۲ میلیون تن در افغانستان به کمکهای سرپناه نیاز دارند.
سازمان نجات کودکان که از سال ۱۹۷۶ به اینسو در افغانستان فعالیت دارد، میگوید از نخستین نهادهای بینالمللی بود که پس از زمینلرزه در کنر؛ جایی که بیشترین تلفات ثبت شد، کمکرسانی را آغاز کرد.
