شماری از دختران دانش آموز و دانشجو محروم از آموزش و تحصیل در کشور میگویند که سال ۲۰۲۶ میلادی آغاز شده است، اما برای آنان، زمان همچنان متوقف مانده و سال نو را با تداوم محرومیت آغاز کرده اند.
اکنون ۱۵۶۶روز از بسته شدن مکتبهای دخترانه و ۱۱۰۷روز از تعطیلی دانشگاهها به روی دختران و زنان میگذرد.
دانشجویان محروم از تحصیل میگویند این ممنوعیتها پیامدهای سنگین روحی و روانی برای آنان داشته و خانهنشینی اجباری، انزوا، افسردگی و احساس بیارزشی، به بخشی از زندگی روزمره آنان بدل شده است.
یک دانشآموز میگوید: «ما دختران همچنان اجازه رفتن به مکتب نداریم و از این بابت بسیار نگران هستیم. تمام دختران بازمانده از مکتب در شرایط روحی روانی بسیار سخت قرار دارند. متاسفانه تاحال کدام طرز العمل هم نساختند و به تمام اعتراضات هم گوش نمیدهند و بسیار زیاد نگران آینده خود و دختران هستم.»
با این حال، برخی استادان دانشگاه هشدار میدهند که تداوم این محدودیتها و نبود دانشآموختگان دختر در رشتههای مختلف باعث کاهش روزافزون ظرفیت آموزشی و تخصصی آنان شده و آینده کل جامعه را به خطر میاندازد.
عادله زمانی، استاد دانشگاه گفت: «زمانیکه درواره دانشگاهها بهروی دختران بسته باشد به این معنی است که ما سالانه هیچ نوع فارغ التحصیلی از دختران از مراکز تعلیمی نداریم و عدم حضور کسانی که فارغ التحصیل شدند از رشتههای مختلف در بین اناث به این معنی است که سطح تعلیمی و تخصصیافتگی بین دختران روز به روز بیشتر کاهش پیدا میکند.»
با وجود فشارهای داخلی و بینالمللی، طالبان تا امروز هیچ جدول زمانی مشخص یا پاسخ روشنی درباره بازگشایی مکتبها و دانشگاهها برای دختران ارائه نکرده اند.
نهادهای جهانی همواره هشدار دادهاند که محرومیت دختران از آموزش در افغانستان پیامدهای روانی و اجتماعی جدی دارد.
بر بنیاد گزارش صندوق حمایت از کودکان ملل متحد، با نزدیک شدن به پنجمین سال ممنوعیت آموزش دختران نوجوان، بیش از ۲.۲ میلیون دختر از تحصیل بازماندهاند.
به گفته این سازمان، این روند توانایی آنها برای تصمیمگیری در باره آیندهشان را به شدت متاثر کرده و ادامهٔ این ممنوعیت میتواند آینده کشور را «فاجعهبار» کند.
